Troche to dziwne!, ze z tak błachej sprawy jaka jest lista ostoi ptasich kwalifikujacych sie jako OSO bedzie tyle zamieszania. Myslalem ze nie bedzie zadnego problemu z zamieszczeniem tej listy. Tym bardziej, ze została ona juz dawno przygotowana przez Zakład Ornitologii PAN.
Niestety nie byłem na całej konferencji (obowiazki słuzbowe i nie wiem czy temat ten był poruszony podczas drugiego dnia konferencji. Wydaje mi sie ze powinnismy rowniez przedyskutowa sprawe zarzadzania i finansowania OSO, a nie tylko stworzenia listy cieni (srednio mi sie ta nazwa podoba .
Samo wyznaczenie sieci lub doprowadzenie do desygnowania ostoi z SL jako OSOP lub SOOS jeszcze nic nie zmienia. Problem finansowania i zarzadzania ostojami byl poruszany na konferencji i mam nadzieje, ze z czasem uda nam sie dojsc do konkretnych dzialan.
Jestem w trakcie opracowywania sprawozdania z konferencji, ktore trafi do wszytkich NGO i w ktorym znajda sie rowniez w/w kwestie oraz propozycje, co wspolnie mozemy zrobic. Polecam kontakt z TP Bocian w sprawie udostępnienia wspomnianych materialow.
pozdr
_________________ Iza Flor
OTOP
tel: 0-22 845 14 12
Jeli chodzi o Shadow List obszarów ptasich, to póki nie zostanie ona oficjalnie przedstawiona, można posłużyć się list? polskich ostoi ptasich o randze międzynarodowej (IBA). Połowa z nich (72 na 141) została zatwierdzona jako OSOP, więc reszta pewnie będzie postulowana jako Shadow List, ale nie wiem, czy nie będzie jakich modyfikacji.
Listę IBA jak i zatwierdzonych OSOP można znaleĽć na płycie wydanej przez OTOP i doł?czonej do paĽdziernikowej Wiedzy i Życia ("Przewodnik po sieci Natura 2000").
Pozdrawiam,
Jeli chodzi o Shadow List obszarów ptasich, to póki nie zostanie ona oficjalnie przedstawiona, można posłużyć się list? polskich ostoi ptasich o randze międzynarodowej (IBA). Połowa z nich (72 na 141) została zatwierdzona jako OSOP, więc reszta pewnie będzie postulowana jako Shadow List, ale nie wiem, czy nie będzie jakich modyfikacji.
No włanie czytam i dlatego się pytam czy s? jakie modyfikacje
Problem finansowania i zarzadzania ostojami byl poruszany na konferencji i mam nadzieje, ze z czasem uda nam sie dojsc do konkretnych dzialan.
Zgadza się co z tego że zostanie powołanych nawet i 1000 ostoi jak nie będzie miał kto nimi zarz?dzać? Brak ludzi, sprzętu itp. tu jest pies pogrzebany. Wypowiem się tu jako członek międzynarodowej komisji przetargowej na dostawę sprzętu i oprogramowania na potrzeby NATURA 2000 - zanim został przygotowany przetarg i ogłoszone wyniki minęło 2 lata!!! w informatyce to kawał czasu. Co z tego że założenia były szczytne jak DOP wyci?ł połowę sprzętu uznaj?c j? za nieistotn?. Parki owszem dostały sprzęt ale czesto brak im rodków na zakup papieru, toneru do drukarek, opłaty na telefon za internet, zwrotu za delegacje i paliwo. Aż dziw że jeszcze się to trzyma.... To wszystko postawione jest na głowie. Już po ustaleniu szczegółów zmieniła się koncepcja zarz?dzania, doszły urzędy morskie, rzgw inna koncepcja przepływu danych itp. Specyfikacja przetargu narzucona przez DOP efektem - to proza życia i niedowiarki mog? to sprawdzić, było że nie kupiono biurek, krzeseł, aparatów foto, a sprzęt ma być wykorzystywany wył?cznie na potrzeby NATURA 2000 wiec czeć Parków go wogóle nie rozpakowała i lezy bo boj? się go używać - w razie kontroli będ? bowiem problemy iż nie wykorzystuj? go zgodnie z przeznaczeniem itp..itd.
Masz rację - zarz?dzanie i organizacja funkcjonowania Natury 2000 to podstawa. Bo lepiej mieć mniej ostoi a dobrze zarz?dzanych niz 1000 zarz?dzanych po łepkach.
W woj. Łódzkim WKP - to jedna osoba jak zgodnie z wytycznymi DOP w ci?gu 24g/dobę obrobić to wszystko. A przecież Natura to jeden z elementów a gdzie planowanie przestrzenne, pomniki przyrody, rezerwaty wizje terenowe - fizycznie niemozliwe
Nie wiem czy tak wolno, ale skoro wszyscy o to pytaja, to ja z plyty OTOP dolaczonej do wiedzy i zycia przechwyce taka liste i zamieszcze . Jest ti lista polskich ostoi ptasich o randze miedzynarodowej, ktora pewnie bedzie tozsama z lista shadow:
Delta ?winy
Ostoja obejmuje wsteczn? (narastaj?c? w kierunku Zalewu Szczecińskiego) deltę rzeki i tereny przyległe. Ponad 70% powierzchni otwartej zajmuj? słonawy, zbiorowiska halofilnego półszuwaru oraz płaty szuwaru właciwego. Znikom? częć terenu zajmuj? pola orne. Powierzchnia lena to kilkanacie procent powierzchni l?dowej.
Zalew Szczeciński
Ostoja jest właciwie zatok? oddzielon? od morza przez wyspy Wolin i Uznam, z Bałtykiem ł?czy się przez cieniny Peene (na terytorium Niemiec).Zalew jest płytki (2-6 m), a poziom wody ulega dużym wahaniom. Zasilany jest wod? z Odry i kilku mniejszych rzek, przy czym wiatry północne powoduj? napływ wód słonych.
Bagna Rozwarowskie
Ostoja obejmuje podmokłe tereny przy ujciu rzeki Grzybnicy do Zalewu Kamieńskiego. Krajobraz ostoi jest mozaik? podmokłych ł?k, pól uprawnych, zaroli łozowych, olsów oraz trzcinowisk. W latach 90-tych XX wieku na większoci terenu utworzono wielk? plantację trzciny, której łany stanowi? obecnie główne zbiorowisko rolinne na terenie ostoi. Na terenie ostoi występuj? ponadto skupienia rolinnoci halofilnej (słonolubnej) z babk? morsk?, sitem Gerarda oraz wibk? morsk?. Osadnictwo na tym terenie skupia się w niewielkich wsiach usytuowanych na granicy ostoi.
Jezioro ?widwie
Ostoja leży na Pobrzeżu Szczecińskim i obejmuje wycinek południowego fragmentu Puszczy Wkrzańskiej. Teren ten, stanowi?c mozaikę siedlisk, obejmuje eutroficzne i zaronięte szuwarami jezioro ?widwie (w jego otoczeniu występuj? szuwary trzcinowe, ł?ki i olsy), fragment granicznego jeziora Stolsko, nieduże ródpolne zbiorniki i torfowiska, grunty porolne, lasy i bory Puszczy Wkrzańskiej. Lasy zajmuj? połowę powierzchni ostoi, dominuj? bory sosnowe.
Jeziora Wełtyńskie
Ostoja leży na Pobrzeżu Południowobałtyckim. Obszar ostoi obejmuje zespół małych jezior ródpolnych, otoczonych przez pola uprawne, ł?ki i pastwiska. Na jeziorach znajduj? się wyspy oraz niewielkie połacie szuwarów trzcinowych. Na tym terenie występuj? niewielkie laski bukowe stanowi?ce zaledwie kilkanacie procent powierzchni. Na zdecydowanej większoci obszaru dominuje krajobraz rolniczy.
Dolina Dolnej Odry
Ostoja obejmuje odcinek Odry od Kostrzynia do Zalewu Szczecińskiego oraz jez. D?bie. Dolina ma szerokoć od kilku kilometrów w odcinku południowym do ponad 10 w częci północnej. Odrze towarzysz? wzgórza morenowe oraz poronięte lasami sandry. Szata rolinna jest bogata, występuj? tu największe w Polsce skupiska zbiorowisk kserotermicznych i Ľródliskowych. Jezioro D?bie położone poniżej Szczecina charakteryzuje urozmaicona linia brzegowa, liczne wyspy oraz rozległe szuwary, łęgi i zarola wierzbowe.
Ostoja Cedyńska
Ostoja leży na Pojezierzu Zachodniopomorskim. Na terenie ostoi znajduje się kilkanacie jezior oraz wiele małych cieków i torfowisk. Lesistoć tego terenu wynosi ponad 40%, dominuj?cym zbiorowiskami s? acidofilne d?browy i buczyny. W skutek wtórnych zalesień duży udział w drzewostanie ma również sosna. Obszary lene s? słabo zaludnione. Osadnictwo na terenie ostoi skupia się w niewielkich wsiach na terenach rolniczych.
Jezioro Miedwie i okolice
Ostoja obejmuje jez. Miedwie oraz położone w jego pobliżu jeziora Żelewko, Będgoszcz oraz Płoń, a także fragment rzeki Płoni i kanału Płońskiego. S? to jeziora mezotroficzne, otoczone ł?kami o ekstensywnym sposobie użytkowania. W częci południowo-wschodniej występuj? torfowiska niskie. Częć brzegów jest zaronięta olsami.
Ostoja Wkrzańska
Obszar stanowi częć (około 1/3) kompleksu lenego rozmieszczonego po obu stronach granicy z Niemcami, położony na północny zachód od Szczecina i na zachód od ujciowego odcinka Odry. Obszar ten, stanowi?c mozaikę siedlisk, obejmuje nieduże rzeczki, zeutrofizowane i zaronięte szuwarami jeziora, nieduże zbiorniki, rozległe torfowiska niskie, torfowiska wysokie, ł?ki i pastwiska, grunty porolne, olsy, lasy i bory.
Puszcza Goleniowska
Ostoja leży na Pobrzeżu Szczecińskim. Na piaszczystym, zwydmionym podłożu rosn? głównie bory sosnowe będ?ce lasami gospodarczymi. Wród borów sosnowych zachowały się fragmenty lasów dębowych i bukowych. Ponadto na terenie ostoi znajduj? się rozległe torfowiska niskie i obszary poronięte łęgami i olsami.
Zalew Kamieński i Dziwna
Ostoja to rozlewisko DĽwiny w pobliży Kamienia Pomorskiego. Obszar ostoi w przeważaj?cej większoci jest niezalesiony, zajęty przez wilgotne ł?ki i pastwiska. Częć tych terenów została zmeliorowana
Wybrzeże Trzebiatowskie
Ostoja leży na Pobrzeżu Szczecińskim. Ostoję stanowi? rozległe ł?ki, dawniej intensywnie koszone i wypasane, ale od kilkunastu lat prawie nieużytkowane. W zachodniej częci teren jest często zalewany przez wody ?wińca i Niemicy. Znaczn? powierzchnię porasta trzcina i łoza, a zaniedbywany system odwadniaj?cy powoduje dłuższe utrzymywanie się rozlewisk.
Ostoja Drawska
Ostoja leży na Pojezierzu Południowopomorskim. Obejmuje większ? częć Puszczy Drawskiej, położonej w rodkowym i dolnym biegu silnie meandruj?cej Drawy. Na obszarze licznie występuj? jeziora wytopiskowe i torfowiska. Charakterystyczne s? bory sosnowe, lasy mieszane z udziałem buka i dębu oraz typowe pomorskie buczyny. Ekosystemy lene zostały znacznie przekształcone.
Lasy Puszczy nad Draw?
Ostoja leży na Pojezierzu Południowopomorskim. Ekosystemy lene to głównie bory sosnowe, oprócz nich występuj? także lasy mieszane z dębem i bukiem, buczyny pomorskie oraz gr?dy. Lasy w większoci zostały silnie przekształcone na skutek gospodarki lenej. Cenne przyrodniczo s? występuj?ce w Puszczy torfowiska ze stanowiskiem chamedafne północnej. Rzeki płyn?ce przez ostoję przypominaj? gorskie potoki ze względu na wartki nurt i strome brzegi.
Puszcza nad Gwd?
Ostoja leży na Pojezierzu Południowopomorskim, w Dolinie Gwdy. Teren jest prawie w całoci zalesiony, niewiele jest osiedli ludzkich. W drzewostanach dominuj? bory sosnowe, na dnie i zboczach dolin spotykane s? także lasy liciaste i mieszane. Jeziorom towarzysz? torfowiska niskie, natomiast na obszarach wododziałowych występuj? jeziora dystroficzne i torfowiska wysokie. Cenne przyrodniczo s? obszary Ľródliskowe.
Ostoja Ińska
Ostoja leży na Pojezierzu Zachodniopomorskim. Cechy charakterystyczne ostoi to pofalowany teren, silnie rozczłonkowane lasy, liczne bagna i małe zbiorniki wodne. Bogatej morfologii odpowiada mozaikowe użytkowanie terenu. Torfowiska i jeziora zajmuj? ok. 9 % powierzchni. Lasy zajmuj? blisko 60 % powierzchni. S? to przeważnie wieże lasy liciaste z bukiem i dębem oraz bory mieszane. Stosunkowo niewielk? częć ostoi pokrywaj? zbiorowiska ł?kowe oraz siedliska wilgotne: trzcinowiska, turzycowiska, rolinnoć szuwarowa, rolinnoć torfowisk niskich i przejciowych. Pozostała częć to użytki rolne.
Ostoja Słowińska
Ostoja leży w rodkowej częci brzegu Bałtyku na Wybrzeżu Słowińskim. Osobliwoci? terenu s? ruchome wydmy o wysokociach względnych sięgaj?cych 30 metrów oraz jeziora przymorskie Gardno i Łebsko. Na jeziorach okresowo tworz? się niewielkie wysepki przy brzegach stwarzaj?c dogodne warunki dla ptasich lęgów. Niezwykle cenne duże kompleksy ł?k położone w okolicach obydwu jezior i użytkowane ekstensywnie od ponad 200 lat. Na terenie ostoi występuje wiele cennych zespołów rolinnych, tworz?cych ci?gi sukcesyjne od zbiorowisk pionierskich po bory bażynowe
Dolina Słupi
Ostoja położona jest w północno-zachodniej częci województwa pomorskiego w dorzeczu Słupi oraz Łupawy. W obrębie ostoi usytuowanych jest ponad 50 jezior oraz 2 zbiorniki zaporowe zlokalizowane na rzece Słupi. Teren ostoi ma wybitnie leny charakter (72% powierzchni). Na obszarze przeważaj? zbiorowiska borów sosnowych. Obok nich występuj? też niezwykle cenne kwane buczyny niżowe. Ostoja charakteryzuje się niskim poziomem zurbanizowania, grunty rolne występuj? w postaci enklaw ródlenych usytuowanych głównie wzdłuż północnej i południowej granicy ostoi. Gospodarka rolna prowadzona jest na ogół w sposób tradycyjny.
Lasy Lęborskie
Lasy Lęborskie nazywane też Puszcz? Wierzchucińsk? zajmuj? częć zachodni? mezoregionu Wysoczyzna Żarnowiecka. Znajduje się tu kilka jezior o powierzchni od 70 do 170 ha. Największe z nich to: Czarne i D?brze. Salino. Silnie rozwinięta jest sieć małych strumieni, które wpadaj? do kilku rzek zlewni Bałtyku, w tym: Łeba i Reda. Liczne s? niewielkie oczka ródlene oraz bezodpływowe zabagnienia. Panuj?ce gatunki drzew to: sosna, wierk, buk, d?b i brzoza.
Wielki Sandr Brdy
Ostoja leży w południowej częci Pojezierza Południowopomorskiego na sandrach Brdy i Wdy. W większoci zajęta jest przez Bory Tucholskie. Na obszarze ostoi występuje ok. 60 jezior, a wród nich oligotroficzne jeziora lobeliowe oraz jeziorach oligohumotroficzne i zwi?zane z nimi torfowiska. Na obszarze dominuj? lasy iglaste o różnym typie żyznoci, a w pobliżu rzek i jezior spotykamy gr?dy, kwane buczyny i łęgi. Specyficzne warunki abiotyczne i niewielka antropopresja umożliwiły przetrwanie gatunkom reliktowym wiadcz?cym o wysokiej naturalnoci tego obszaru.
Bielawskie Błota
Ostoja leży na Pobrzeżu koszalińskim i jest to pozostałoć torfowiska wysokiego typu atlantyckiego o powierzchni ok. 1000 ha, w otoczeniu wyniesionych kęp. Występuj? tu niewielkie płytkie jeziorka lub zabagnienia. Na znacznej powierzchni dawnego torfowiska zaznacza się wyraĽna ekspansja brzozy, pozostał? częć z podłożem mineralnym zajmuj? wrzosowiska.
Puszcza Darżlubska
Puszcza Darżlubska jest kompleksem lenym, który w całoci mieci się we wschodniej częci mezoregionu Wysoczyzna Żarnowiecka. RzeĽba terenu jest bardzo urozmaicona. Obszary o szczególnie stromych zboczach znajduj? się w strefie przykrawędziowej doliny rzeki Redy. W puszczy przeważaj? siedliska lasowe i lasu mieszanego. Siedliska wilgotne i bagienne zajmuj? niewielk? częć kompleksu lenego. Dominuj?ce gatunki w drzewostanie to: sosna, buk i wierk. Najważniejsze lene zbiorowiska puszczy to: zachodniopomorski acidofilny las bukowo-dębowy, kwana buczyna niżowa, żyzna buczyna niżowa oraz bór mieszany sosnowo-dębowy.
Lasy Mirachowskie
Lasy Mirachowskie znajduj? się w centralnej częci Pojezierza Kaszubskiego. Niezwykle urozmaicona jest tu rzeĽba terenu, z charakterystycznymi głęboko wciętymi rynnami jezior, rozcięciami erozyjnymi małych strumieni oraz stromymi krawędziami wysoczyzn opadaj?cych stromo ku dolinom rzecznym. Wewn?trz Lasów Mirachowskich występuje wiele małych jeziorek i oczek dystroficznymi otoczonych torfowiskami, które porastaj? bory sosnowe i brzeziny bagienne. Ważniejsze typy siedliskowe lasu obejmuj?: las mieszany wieży, bór mieszany wieży, bór mieszany bagienny i las wieży. Wiod?ce gatunki drzew: sosna (58% udziału), wierk (17%), buk (18%) i brzoza (3%).
Zatoka Pucka
Obszar ostoi to niewielki akwen, który stanowi zachodni? częć Zatoki Gdańskiej. W strefie przybrzeżnej dominuj? w?skie piaszczyste plaże, przechodz?ce w wydmy: biał? i szar? i następnie w las nadmorski. Na brzegach zatoki występuj? płaskie tereny, zalewane okresowo przez wody morskie i zajmowane przez rolinnoć siedlisk zasolonych (słonawy). Obszar przylegaj?cy do Zatoki Puckiej jest silnie zaludniony. Występuje tu aglomeracja trójmiejska i wiele mniejszych miejscowoci rekreacyjnych.
Ujcie Wisły
Ostoja obejmuje obszar zewnętrznej delty Wisły. W jej skład wchodzi kilkunastokilometrowy odcinek plaży na wyspie Sobieszewskiej oraz płytkie, przybrzeżne jeziora. Brzegi porastaj? duże powierzchnie trzcinowisk oraz rolinnoć szuwarowo- krzewiasta. Piaszczyste wydmy utrwalone zostały przez zarola różane oraz nasadzenia wierzbowe. Blisko połowę powierzchni ostoi zajmuj? zbiorniki wodne, a wród rolinnoci dominuj? tereny otwarte (ł?ki i pastwiska oraz mokradła).
Zalew Wilany
Ostoja obejmuje polsk? częć płytkiego zalewu przymorskiego (r. głębokoć 2,3 m, maksym 4,6 m), o wodzie słonawej, odciętego od Bałtyku Mierzej? Wilan?. Zalew ł?czy się z Bałtykiem w?skim kanałem usytuowanym w rosyjskiej częci zbiornika, przez który w czasie silnych sztormów zasilany jest wodami morskimi. Przy brzegach zalewu ci?gn? się rozległe pasy szuwarów, osi?gaj?ce szerokoć setek metrów, występuj?ce w postaci 1-2 pasów, równoległych do brzegu. Na wydmach występuje rolinnoć psammofilna. W zalewie występuje bogata rolinnoć zanurzona oraz fauna bezkręgowa.
Jezioro Drużno
Ostoja leży we wschodniej częci mezoregionu Żuławy Wilane. Zbiornik jest silnie zeutrofizowany i bardzo płytki ( max. głębokoć nie przekracza 120 cm), a mi?ższoć osadów wynosi kilkanacie metrów. W jeziorze obecna jest tylko strefa litoralu. Rolinnoć stanowi? rozległe szuwary trzcinowe oraz kilkudziesięciohektarowe, silnie podtopione olsy. Jezioro charakteryzuje się wyj?tkowo dużymi wahaniami poziomu wody, zarówno w cyklu dobowym, jak i rocznym.
Lasy Iławskie
Północn? częć ostoi stanowi? ubogie gleby poronięte suboceanicznym borem sosnowym i pomorskim borem mieszanym. Na południu dominuj? gr?dy (subatlantycki las gradowy) przemieszane z buczyn? pomorsk?, łęgiem jesionowo-olchowym, d?brow? pomorsk? i borem bagiennym. Najważniejszym elementem sieci wodnej Lasów Iławskich s? jeziora. Jest ich tu 31, w tym 28 ma powierzchnie powyżej 5 ha. Obszary otwarte zajmuj? niewielk? powierzchnię, ale ich zróżnicowanie - liczne ł?ki, pastwiska, niewielkie zabagnienia, miedze z zadrzewieniami powoduj?, że obszary te s? bogate w różne gatunki drobnej zwierzyny, które stanowi? bazę pokarmow? dla drapieżników.
Dolina Pasłęki
Ostoja rozci?ga się na obszarze Równiny Warmińskiej. Przeważaj? tu nieużytki, pastwiska i ł?ki kone o ekstensywnym sposobie gospodarowania. Pasłęka na całym swym biegu przepływa tylko przez jedno miasto - Braniewo. Poza tym w dolinie rzeki znajduje się kilkanacie niewielkich wsi oraz rozproszone osady.
Jezioro Owin i okolice
Ostoja położona jest w północno-wschodniej Polsce na Równinie Sępopolskiej. Jezioro Owin jest to płytki zbiornik eutroficzny, którego linia brzegowa jest bardzo urozmaicona. Otoczenie jeziora to zróżnicowane rodowiska lene i nieużytki z licznymi zabagnieniami i niewielkimi zbiornikami wodnymi, które często powstały w wyniku spiętrzania wód przez bobry. Znaczny udział powierzchni ostoi zajmuj? ł?ki i pastwiska, użytkowane w sposób ekstensywny; większe połacie pól zajmuj? wschodni? i południowo-wschodni? częć obszaru. Zaludnienie jest niskie, największe osady na obrzeżach ostoi to Wyskok i Wesołowo.
Warmińskie Bociany
Ostoja obejmuje pas przygraniczny z Obwodem Kaliningradzkim o długoci 110 km i szerokoci 10-15 km. Sieć rzeczna jest bardzo mocno rozwinięta, s? to niewielkie, szybko płyn?ce cieki, w głębokich jarach. Jeziora s? tu bardzo nieliczne, w kilku miejscach występuj? zespoły stawów rybnych. Dominuj? rozdrobnione kompleksy lene, największe z nich to Lasy Górowskie.
Puszcza Borecka
Ostoja leży na Pojezierzu Ełckim. Około 90% powierzchni ostoi zajmuj? tereny zalesione. W jej południowo-wschodniej częci występuje zespół kilku jezior. Niewielki udział powierzchni stanowi? ródlene ł?ki, osady, stawy rybne i bagna. Gatunkiem dominuj?cym w puszczy jest wierk. Występuje tu kilka niewielkich osad lenych.
Lasy Skaliskie
Ostoja leży w krainie Węgorapy w obniżeniu polodowcowego jeziora zastoiskowego, które uległo zabagnieniu, a następnie zalesieniu. Dominuj? bory wierkowe i sosnowe z przymieszk? brzozy, a w najbardziej podmokłych rejonach olchy. Charakterystycznym zespołem jest tu borealna wierczyna na torfie Sphagno girgensohnii-Piceetum. W dolinach rzek Węgorapy i Gołdapi występuj? niewielkie zabagnienia, starorzecza w otoczeniu nieużytków, ekstensywnie użytkowane ł?ki oraz wielkoobszarowe tereny o intensywnym typie uprawy. W dolinach rzecznych rozproszone s? niewielkie osady.
Jezioro Łuknajno
Ostoja leży w mezoregionie Kraina Wielkich Jezior Mazurskich, na terenie równiny sandrowej we wschodniej częci Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Zbiornik ten jest bardzo płytki i eutroficzny (r. głębokoć 0.6 m, maksymalna 3.0 m) pochodzenia polodowcowego, o mało urozmaiconej linii brzegowej. Pas rolinnoci otaczaj?cy jezioro składa się z pasa szuwaru trzcinowego i turzycowego, z kępami zaroli wierzbowych oraz płatów podmokłych olsów. Tereny s?siaduj?ce z ostoj? od wschodu s? użytkowane rolniczo, za nimi rozpociera się bór sosnowy.
Bagna Nietlickie
Ostoja to obecnie największe i jedno z lepiej zachowanych torfowisk niskich na całym Pojezierzu Mazurskim. Główn? powierzchnię otwartego torfowiska porasta mozaika emersyjnych, trzęsawiskowych zespołów trzcinnika prostego i trzciny pospolitej oraz turzycowiska, które wytworzyły się na półpłynnej gytii wapiennej. Bezlene torfowisko otoczone jest piercieniem zakrzaczeń wierzbowych oraz bagiennych lasów z udziałem brzóz: brodawkowatej i omszonej oraz olszy czarnej. Tereny położone na zewn?trz piercienia łóz zajmuj? ł?ki, które w miejscach wilgotnych, ostatnio niekoszonych, nabrały charakteru półnaturalnych zbiorowisk turzycowo - trawiastych. Ł?ki położone dalej od torfowiska s? zwykle przesuszone. W bezporednim s?siedztwie ostoi brak jest większych miejscowoci.
Puszcza Piska
Ostoja znajduje się na Pojezierzu Mazurskim w obrębie północnej granicy wierka. Rolinnoć charakteryzuje się obecnoci? gatunków borealnych m.in. zimoziół północnych (Linnea borealis) i wielosił błękitny (Polemonium coeruleum). Wród ekosystemów lenych dominuj? bory sosnowe w większoci pochodz?ce z sztucznych nasadzeń. Charakterystycznym elementem s? jeziora, które zajmuj? 30 % powierzchni, a wród nich największe polskie jezioro ?niardwy (1097 km2 ).
Jezioro Dobskie
Ostoja leży w północnej częci mezoregionu Kraina Wielkich Jezior. Jest to duże, mezotroficzne jezioro z 4 wyspami, usytuowane w krajobrazie morenowym. Wyspy poronięte s? lasem liciastym. Jezioro otaczaj? ł?ki i pola uprawne, tylko od południa przylega kompleks leny.
Puszcza Augustowska
Ostoja leży na Pojezierzu Litewskim na sandrach rozci?gaj?cych się między Augustowem a Suwałkami. Obszar ten obfituje w jeziora, z których wymienić można Wigry, Necko, Długie, Sajny. Lasy (głównie bory) zajmuj? ok. 90% powierzchni ostoi. Tereny odlesione s? zajęte przez ł?ki, pastwiska i pola uprawne oraz stopniowo powiększaj?ce się powierzchnie nieużytków i odłogów.
Ostoja Poligon Orzysz
Znaczna częć ostoi wchodzi w skład czynnego poligonu wojskowego Orzysz, którego istnienie i funkcjonowanie zadecydowało i nadal decyduje o unikalnych walorach przyrodniczych tego obszaru. Na jego obrzeżach znajduje się 6 jezior różnej wielkoci. Doć liczne s? ródlene, silnie podmokłe w wyniku prowadzonej renaturalizacji oraz działalnoci bobrów, polany - dawne ł?ki kone, a obecnie torfowiska niskie z turzycowiskami, łozowiskami i lustrami otwartej wody. Znaczn? częć ostoi zajmuj? tereny lene, s? to głównie bory sosnowe wieże, bory mieszane i bory wilgotne. W dolinach rzek i strumieni oraz na obrzeżach torfowisk - olsy i brzezina bagienna. Duże fragmenty zajmuj? największe na Warmii i Mazurach połacie wrzosu. Znaczn? częć polan porastaj? tylko trawy i ziołorola. Na częci tego obszaru proces naturalnej sukcesji drzew hamowany jest celowymi wycinkami podrostów oraz niekontrolowanymi pożarami powstaj?cymi w trakcie ćwiczeń wojskowych. Jest to okolica odludna, zamknięta dla turystów.
Dolina Biebrzy
Ostoja znajduje się na Nizinie Północnopodlaskiej. W dolinie Biebrzy można wyróżnić cztery baseny - górny, rodkowy, dolny oraz basen Wizny. Dominuje rolinnoć wodno-błotna i torfowiskowa -wród nich szczególnie cenne s? ł?ki trzęlicowe i ziołorolowe. Obecne s? także zarola wierzbowe oraz olsy i łęgi, a także bory, w tym rzadka w Polsce wierczyna na torfie. Charakterystyczne jest występowanie poprzecznej i podłużnej strefowoci rolinnoci, zwi?zane zarówno z odległoci? od rzeki, jak i różnicami poziomów pomiędzy basenami.
Przełomowa Dolina Narwi
Ostoja obejmuje obszar na styku Doliny Dolnej Narwi i Kotliny Biebrzańskiej. Cały teren ostoi jest tarasem zalewowym Narwi. W przeszłoci rzeka wielokrotnie zmieniała swój przebieg, czego konsekwencj? jest występowanie licznych starorzeczy i charakterystyczny układ gleb. Szata rolinna stanowi mozaikę zbiorowisk lenych, wodnych, szuwarowych, ł?kowych, ziołoroli i muraw psammofilnych. Lasy zajmuj? ok. 25% powierzchni ostoi i s? to najczęciej łęgi olszowe i jesionowo-olszowe. Większa częć terenów otwartych jest użytkowana rolniczo jako ł?ki oraz w mniejszym stopniu jako pastwiska.
Bagno Wizna
Ostoja położona jest nad rzek? Narew na południe od Biebrzańskiego Parku Narodowego. Od zachodu ograniczone jest wysok? skarp?, na kórej zlokalizowana jest wie Wizna. Teren ten to rozległe ł?ki wci?ż użytkowane rolniczo. W okresie wiosennym i jesienym ł?ki s? regularnie zalewane przez wody Narwi. Na terenie ł?k znajduj? się liczne starorzecza najczęciej nie maj?ce poł?czenia z głównym korytem rzeki. Zasilane s? one głównie w czasie sezonowych wylewów rzeki.
Bagienna Dolina Narwi
Ostoja leży na Nizinie Północnomazowieckiej. Rzeka ma charakter naturalny, płynie wieloma korytami i silnie meandruje tworz?c sieć cieków zajmuj?cych cał? szerokoć doliny. Mały spadek i powolny nurt sprawiaj?, że dolina ma charakter wodno-bagienny, sprzyjaj?cy ogromnej różnorodnoci szaty rolinnej. Występuj? tutaj 33 zbiorowiska wodne i szuwarowe z licznymi gatunkami chronionymi. Ponad 90% powierzchni jest niedostępna, dzięki czemu jest to jeden z najdzikszych rejonów kraju. Ponad połowę powierzchni zajmuj? grunty orne oraz ł?ki i pastwiska.
Puszcza Knyszyńska
Ostoja leży na WysoczyĽnie Białostockiej. W Puszczy występuj? liczne Ľródliska oraz czyste strumienie i rzeki, na których utworzono kilka sztucznych zbiorników wodnych. We florze występuj? gatunki borealne i arktyczne. Dominuj? drzewostany iglaste stanowi?ce 80% powierzchni, wród nich dominuje sosna (70% drzewostanów) i wierk (15%). Większoć obszaru Puszczy jest chroniona jako Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej.
Niecka Gródecko-Michałowska
Rozległa kotlina przylegaj?ca od południa do Puszczy Knyszyńskiej, zajęta przez torfowiska niskie, obecnie w dużej częci osuszone. Przez północn? częć ostoi przepływa Supral. W wielu miejscach kotliny zachowały się lokalne zabagnienia, zaronięte szuwarami turzycowymi, a rzadziej trzcinowymi. Tereny zadrzewione (brzeziny bagienne, zakrzewienia wierzbowe, a lokalnie bory bagienne) zajmuj? nie więcej niż 1/4 powierzchni.
Dolina Górnej Narwi
Ostoja obejmuje dolinę Narwi na odcinku od zapory wodnej w Bondarach do Suraża oraz przylegaj?ce stawy Pietkowskie zasilane wod? z Lizy. Większa czeć doliny zajęta jest przez zbiorowiska szuwarowe i turzycowiska. Stawy Pietkowskie s?siaduj? z rozległymi lasami mieszanymi i liciastymi. W ich obrębie wykształciła się bujna rolinnoć wodno-szuwarowa. Około 3/4 powierzchni doliny jest użytkowana rolniczo, przeważaj? pastwiska i ł?ki kone.
Puszcza Białowieska
Ostoja leży na Równinie Bielskiej. Jest to najlepiej zachowany las niżowy w Europie, redni wiek drzewostanów wynosi 130 lat.. Dominuj? drzewostany liciaste, zajmuj?ce prawie połowę powierzchni, wród nich dominuj? gr?dy z dębem, lip? i grabem. Występuj? także bory mieszane sosnowo-wierkowe z domieszka dębu. W częci nie objętej ochron? prowadzona jest gospodarka lena.
Ostoja Witnicko-Dębnięńska
Ostoja leży na Pojezierzu Wielkopolskim. Obszar ostoi obejmuje rozległe tereny lasów rosn?cych na północ od doliny Warty po Dębno i dolinę Myli. S? to głównie lasy sosnowe w znacznej częci będ?ce lasami gospodarczymi. Ekosystemy lene urozmaicaj? liczne jeziora oraz torfowiska mszarne. W starorzeczach silnie meandruj?cych rzek (Myli i Kosy) występuj? starorzecza w różnym stadium l?dowienia i procesów torfotwórczych oraz rozlegle zbiorowiska wodno-bagienne i szuwarowe.
Ujcie Warty
Ostoja obejmuje terasę zalewow? Warty, przy jej ujciu do Odry, wraz z fragmentem doliny Odry i zalewem k. Kostrzynia. Znajduje się tu szereg naturalnych odnóg rzeki i sztucznie utworzonych rezerwuarów wody, z licznymi starymi kanałami odwadniaj?cymi, oraz okresowo zalewanymi ł?kami i pastwiskami. Prawie co roku większoć obszaru jest zalewana przez wodę. Ponad to występuj? płaty muraw kserotermicznych koło Owczar i Pamięcina.
Puszcza Barlinecka
Ostoja leży na Pojezierzu Zachodniopomorskim i obejmuje fragment rozległej sandrowej Równiny Gorzowskiej, poroniętej lasami Puszczy Gorzowskiej. W granicach ostoi znajduje się kilkadziesi?t jezior różnych typów, w większoci położonych wród lasów. Lasy zajmuj? ponad 80% powierzchni terenu. S? to głównie bory mieszane, lasy mieszane, bory wieże i wilgotne, olsy i olsy jesionowe. Największy udział w drzewostanie ma sosna, a następnie buk, d?b, olsza, wierk, brzoza i modrzew.
Nadnoteckie Łęgi
Ostoja leży w Kotlinie Gorzowskiej i obejmuje zalewowy fragment doliny Noteci od ujcia Gwdy do Wielunia. Dolina jest częciowo zmeliorowana, w większoci zajęta przez podmokłe ł?ki i pastwiska. W kilku miejscach utworzono stawy rybne.
Dolina Dolnej Noteci
Ostoja obejmuje dolny odcinek Noteci od Drezdenka do Gorzowa Wielkopolskiego, położony w Kotlinie Gorzowskiej. Dolina na tym odcinku jest bardzo szeroka, Ostoja obejmuje rozległy, bezleny, silnie zmeliorowany obszar. W większoci na tym terenie prowadzona jest gospodarka rolna.
Puszcza Notecka
Ostoja obejmuje częć Kotliny Gorzowskiej stanowi?cej tzw. Międzyrzecze Warty i Noteci. Na terenie ostoi występuje ponad 50 jezior, głównie wytopiskowych o niewielkiej głębokoci. Puszcza Notecka pokryta jest w całoci przez zwarty kompleks leny. Na ubogich, piaszczystych glebach dominuje bór sosnowy typu rodkowoeuropejskiego. Osadnictwo na terenie ostoi jest bardzo rozproszone a gęstoć zaludnienia mała.
Dolina ?rodkowej Noteci
Ostoja rozci?ga się od miejscowoci Pawłówek do ujcia Gwdy. Jej zachodnia częć obejmuje dolinę Noteci, a przez wschodni? przepływa Kanał Bydgoski. Na skutek zabiegów melioracyjnych ostoja pokryta jest gęst? sieci? kanałów i rowów. Największ? powierzchnię zajmuj? ł?ki i pastwiska, częć z nich jest podmokła. Lasów jest niewiele, s? to prawie wył?cznie zbiorowiska liciaste. Dolina jest stosunkowo słabo zaludniona, a sieć osadnicza jest rozproszona. Większe miejscowoci położone s? powyżej krawędzi doliny w bezporednim s?siedztwie ostoi.
Dolina Małej Wełny pod Kiszkowem
Ostoja leży na Pojezierzu GnieĽnieńskim i obejmuje odcinek doliny rzeki Małej Wełny zwanej też Wełniank?, stanowi?cej niewielki dopływ Wełny uchodz?cej do Warty. Teren stanowi mozaikę różnych rodowisk. Występuj? tu starorzecza, ł?ki oraz liczne stawy rybne, okolice zajęte s? przez grunty orne. Jeziora s? niewielkie i żyzne, a teren wokół nich poronięty jest szuwarami. Tereny zalesione ograniczaj? się tylko do niewielkich olsów, miejscami występuj? duże powierzchnie łozowisk.
Ostoja Nadgoplańska
Ostoja obejmuje jez. Gopło i przylegaj?cy do niego kompleks jezior na Pojezierzu Wielkopolsko-Kujawskim. Obszar wokół jeziora został w większoci odlesiony, chociaż miejscami zachowały się łęgi wierzbowo-topolowe i jesionowo-olchowe. Płytsze miejsca pokryte s? rolinnoci? pływaj?c? oraz zanurzon?. Na brzegach i w dołach potorfowych występuje rolinnoć szuwarowa. Ł?ki w pobliżu jeziora charakteryzuje różny stopień wilgotnoci, od podmokłych do wieżych.
Błota Rakutowskie
Ostoja leży w Kotlinie Płockiej. Obszar ten wyróżnia się unikatow? rzeĽb? wydmowo - glacjaln?, licznymi jeziorami i stawami oraz zwartymi kompleksami lenymi. Występuj? tutaj wszystkie typy siedliskowe nizinnej Polski, przy czym przeważaj? bory sosnowe. Nad brzegami jezior w miejscach wilgotnych i w obniżeniach terenu rozwijaj? się różnego typu torfowiska o charakterze naturalnym. Około 1 powierzchni zajmuj? obszary otwarte: ł?ki, pastwiska i grunty orne.
Żwirownia Skoki
Ostoja leży w Kotlinie Płockiej przy lewym brzegu zbiornika Włocławskiego. Teren został ukształtowany w wyniku wydobycia żwiru. Zasadnicz? częć ostoi stanowi? dwa sztuczne zbiorniki wodne o znacznej głębokoci i słabo wykształconej rolinnoci szuwarowej, oraz licznych wyspach i półwyspach zapewniaj?c ptakom dogodne miejsca lęgowe. Wokół zbiorników występuj? luĽne zadrzewienia liciaste. W wyniku przesuwania się prac wydobywczych ku zachodowi powierzchnia wyrobiska napełnionego wod? ulega powiększeniu oraz usypywane s? kolejne wyspy, systematycznie zasiedlane przez ptaki.
Bagienna Dolina Drwęcy
Ostoja obejmuje odcinek pradoliny między Brodnic?, a przecinaj?c? j? drog? prowadz?c? z Jajkowa do Głęboczka. Teren ten jest zajęty przez bagna, pocięte systemem rowów ł?ki oraz lasy. Rzeka ma charakter naturalny, silnie meandruje. Rolinnoć jest zróżnicowana - obok ł?k występuj? szuwary o bogatym składzie gatunkowym, turzycowiska, trzcinowiska, zarola wierzbowe oraz lasy.
Dolina Dolnej Wisły
Ostoja rozci?ga się od Włocławka do Przegaliny. Na tym odcinku Wisła zachowuje naturalny charakter. Płynie powoli, naturalnym korytem obfituj?cym w namuliska, wysepki i piaszczyste łachy. W pobliżu rzeki znajduj? się liczne starorzecza oraz torfowiska niskie. Brzegi poronięte s? zarolami wierzbowymi i łęgami, wstępuj? także pola uprawne i pastwiska. Skarpy rzeczne s? doskonałym miejscem do rozwoju muraw kserotermicznych oraz gr?dów zboczowych.
Łęgi Słubickie
Ostoja leży na Pojezierzu Lubuskim i obejmuje obszary zalewowe na północ i południe od Słubic. Teren te charakteryzuje się łagodnym klimatem należ?cy do jednych z najcieplejszych w Polsce. Częć północna ostoi zdominowana jest przez ekstensywnie użytkowane ł?ki pastwiska, za w częci południowej dominuj? łęgi. Na północ od Słubic zachowały się fragmenty regularnie zalewanych błoni (kompleks błoni nadrzecznych, szuwarów mozgowych, starorzeczy, kęp łęgu wi?zowego i wierzbowego) oraz fragmenty lasów liciastych o łęgowej genezie.
Wielki Łęg Obrzański
Ostoja obejmuje odcinek Doliny ?rodkowej Obry od miasta Kocian do miejscowoci Mochy. Obszar ostoi został poddany licznym melioracjom, które znacznie przekształciły pierwotny krajobraz. W chwili obecnej teren charakteryzuje się bardzo gęst? sieci? kanałów i rowów melioracyjnych. Dominuj?cym elementem krajobrazu s? intensywnie użytkowane ł?ki i pastwiska. S?siaduj? z nimi obszary zabagnione. Znaczn? powierzchnię zajmuj? grunty orne. Miejscami teren porastaj? niewielkie połacie lasów - głównie mieszanych. Ostoja charakteryzuje się niewielkim zaludnieniem a osadnictwo na tym terenie jest silnie rozproszone, brak rozwiniętej sieci dróg.
Ostoja Rogalińska
Ostoja leży na Nizinie Wielkopolskiej, na południe od Poznania. Występuje tu częć najdłuższego w Polsce ozu Bukowo-Mosińskiego oraz wydmy, rynny i głazy narzutowe. Znaczn? częć powierzchni ostoi pokrywaj? drzewostany sosnowe (70%) z domieszk? dębu, wierka, brzozy, grabu i lipy. Na terasie zalewowej rosn? słynne Dęby Rogalińskie. Większ? częć obszaru pokrywaj? lasy. Duży jest też udział gruntów ornych, ł?ki trzęlicowych i pełnikowych.
Pojezierze Sławskie
Ostoja leży w zachodniej częci Pojezierza Leszczyńskiego. Na terenie ostoi wystepuj? jeziora rynnowe poł?czone ze sob? rozbudowan? sieci? cieków wodnych. Na urozmaicony krajobraz ostoi składaj? się pola uprawne i ł?ki w otoczeniu jezior oraz duże połacie lasów. Lasy zajmuj? niemal połowę obszaru. Dominuj? wieże bory sosnowe pochodzenia antropogenicznego.
Jeziora Pszczewskie i Dolina Obry
Ostoja leży na Pojezierzu Lubuskim. W tym miejscu Obra bifurkuje jednym ramieniem na północ przez rynnę jezior zb?szyńskich do Warty, a drugim na zachód do Odry. Jeziora s? płytkie, eutroficzne, otoczone rozległymi obszarami torfowisk niskich i przejciowych oraz lasami łęgowymi. Lesistoć obszaru jest duża, wynosi ok. 45%, przeważaj? bory sosnowe z dominuj?c? sosna i domieszk? buka, brzozy brodawkowatej i wierka. W ostoi utrzymuj? się też rozległe połacie ł?k i pastwisk. Zaludnienie w tym rejonie jest niewielkie, a w gospodarce dominuje stosunkowo intensywne rolnictwo oraz hodowla ryb.
Dolina Samicy
Ostoja Dolina Samicy obejmuje górny i rodkowy bieg rzeki Samicy, która jest lewym dopływem Warty. Znajduje się w mezoregione Pojezierze Poznańskie. Dominuj?cym elementem krajobrazu Doliny Samicy s? pola uprawne. Natomiast w bezporednim s?siedztwie rzeki znajduj? się wilgotne ł?ki, pastwiska, trzcinowiska oraz naturalne i sztuczne „oczka” wodne. Występuj? tu również niewielkie kompleksy lene - głównie bory mieszane oraz fragmenty d?brów, gr?dów i olsów. W południowej częci ostoi znajduje się jezioro Kierskie Małe o powierzchni 34 ha i redniej głębokoci 1,4 m. Pomiędzy miejscowociami Objezierze i Chrustowo znajduje się kompleks stawów rybnych o powie4rzchi8 150 ha i zbiorniki wodne powstałe w wyniku eksploatacji wapna ł?kowego i torfu.
Zbiornik Wonieć
Ostoja znajduje się w województwie Wielkopolskim na Pojezierzu Krzywińskim. Zbiornik Wonieć powstał w skutek spiętrzenia rzeki Samicy uchodz?cej poprzez Kanał Wonieski do Obry. W krajobrazie ostoi dominuj? grunty orne, podmokłe ł?ki i pastwiska. Lasy zajmuj? głównie wschodni? częć ostoi. S? to głównie zbiorowiska lasów mieszanych. Rolinnoć w bezporednim s?siedztwie zbiornika składa się z szuwarów trzcinowych, zaroli pałki wodnej oraz turzycowisk. Na obszarze dominuje intensywna gospodarka rolna. Osadnictwo wiejskie charakteryzuje się doć dużym skupieniem.
Dolina ?rodkowej Warty
Ostoja obejmuje rozległy obszar wzdłuż rodkowego odcinka Warty, od okolic Uniejowa do terenów w pobliżu Nowego Miasta nad Wart?. Występuj? liczne starorzecza i enklawy zadrzewień wierzbowych, olsów i lasów łęgowych typu wierzbowo-topolowego oraz wi?zowo-jesionowego (Rezerwat Czeszewo). Rzeka na obszarze ostoi charakteryzuje się niewielkim przepływem. Osadnictwo wiejskie na tym terenie ma charakter rozproszony.
Jezioro Zgierzynieckie
Ostoja położona we wschodniej częci Pojezierza Poznańskiego. Ostoja obejmuje teren dawnego jeziora, po którym pozostały różnej wielkoci, płytkie oczka wodne oraz sieć kanałów melioracyjnych. Wody otoczone s? łanami trzciny i pałki wodnej, ponadto miejscami występuj? kłociowiska. Duża częć ostoi zajęta jest przez grunty orne oraz pastwiska i ł?ki, wród których dominuj? zbiorowiska rajgrasowe i w mniejszym stopniu trzęlicowe. Teren ostoi jest pozbawiony zabudowy.
Zbiornik Jeziorsko
Ostoja leży w pasie Nizin ?rodkowopolskich i stanowi j? zbiornik zaporowy wraz z przyległymi fragmentami dna doliny rzeki Warty zajętymi głównie przez ł?ki i pastwiska na odcinku pomiędzy miejscowociami Skęczniew i Warta oraz stawy orodka hodowlanego w rejonie miejscowoci Pęczniew. Zbiornik otoczony jest przede wszystkim przez grunty orne i jedynie w jego południowej częci przylegaj? do niego wspomniane wyżej ł?ki i pastwiska.
Dolina Neru
Ostoja leży na terenie Niziny Południowowielkopolskiej. Dolina na odcinku Nagórki - D?bie jest ci?gle zabagniona, głównie za spraw? mniej wydolnego systemu kanałów melioracyjnych oraz regularnym corocznym wiosennym zalewom. Obszar ostoi jest prawie całkowicie bezleny za wyj?tkiem kilkudziesięciohektarowego fragmentu olsu w okolicach Krzewa oraz dr?gowiny sosnowej, porastaj?cych wydmy koło Błonia oraz Kotowic i Nagórek. Poza tym krajobraz urozmaicaj? jeszcze tylko pasy w?skich lub bardzo luĽnych zadrzewień w okolicach Łęki i Kossewa.
Dolina Bzury
Ostoja obejmuje płaski fragment zmeliorowanych torfowisk w dolinie Bzury na Nizinie ?rodkowomazowieckiej. Dolina pocięta jest gęst? sieci? rowów melioracyjnych. Przeważaj?c? częć obszaru (ok. 80%) zajmuj? ł?ki użytkowane rolniczo. Wród ł?k występuj? charakterystyczne dla nieużytkowanych fragmentów doliny płaty silnie przesuszonych zakrzewień wierzbowych. Brak jest większych kompleksów lenych, jedynie w rejonie Kter, Goluba, Pęcławic i Borowa ostały się cztery niewielkie fragmenty olszyn. Na opisywanym obszarze brak jest zabudowy.
Puszcza Kampinoska
Ostoja leży w Kotlinie Warszawskiej na Mazowszu. Charakterystyczne dla krajobrazu Puszczy Kampinoskiej s? wydmy. Takie ródl?dowe wydmy, poronięte lasem sosnowym i osi?gaj?ce miejscami nawet 30 m wysokoci względnych, s? unikatem na skalę europejsk?. Obniżenia pomiędzy wydmami s? podmokłe i zajęte przez torfowiska, szuwary oraz olsy. Większ? częć powierzchni ostoi zajmuj? bory sosnowe z domieszk? dębu, brzozy i osiki.
Dolina ?rodkowej Wisły
Ostoja obejmuje odcinek Wisły od Dęblina do Płocka. Koryto na prawie całym odcinku ma charakter naturalny, licznie występuj? piaszczyste wyspy pokryte rolinnoci? zieln? i zarolami topolowo-wierzbowymi. Brzegi oraz taras zalewowy porasta wiklin?, która jest komercyjnie eksploatowana oraz ł?ki i pastwiska, na których prowadzony jest intensywny wypas
Doliny Omulwi i Płodownicy
Ostoja obejmuje rzekę Omulew i jej prawy dopływ Płozownicę, płyn?ce przez Równinę Kurpiowsk?. Wokół rzek ci?gn? się szerokim pasem podmokłe ł?ki i rozległe torfowiska. W dolnym biegu rzeki prowadzono melioracje, mimo to zachowały się naturalne tereny zalewowe. W górnej częci Płodownicy znajduje się kompleks stawów. Rzekom towarzysz? ekstensywnie użytkowane ł?ki, a w dolnym biegu zachowały się lasy łęgowe.
Puszcza Napiwodzko-Ramucka
Ostoja położona jest w południowej częci województwa warmińsko-mazurskiego. Puszcza Napiwodzko-Ramucka jest drugim pod względem wielkoci kompleksem lenym Warmii i Mazur. Cech? charakterystyczn? jest duża liczba jezior - 98 z nich ma powierzchnię ponad 1 ha, ale większoć wód na tym terenie to niewielkie i redniej wielkoci zbiorniki przeważnie eutroficzne i mezotroficzne. Blisko 80% powierzchni zajmuj? ekosystemy lene. Dominuj? siedliska borowe, na południu występuj? większe połacie lasów gr?dowych.
Doliny Wkry i Mławki
Obszar ostoi obejmuje rozległe ł?ki, pastwiska oraz lokalnie dobrze zachowane torfowiska niskie na obszarach dolin rzek górnej Wkry i Mławki. Występuj? tu również liczne kompleksy łozowisk, olsów i łęgów olszowo-jesionowych. Skraj dolin rzecznych poronięty jest przez kompleksy lasów sosnowych przeplatanych przez pola uprawne. W częci ostoi dobrze zachowane zostało koryto Wkry - rzeka naturalnie meandruje.
Dolina Dolnej Narwi
Ostoja obejmuje odcinek rzeki długoci około 140 km, od Łomży do Pułtuska. Niemal cała dolina zajęta jest przez ł?ki występuj?ce na tarasie zalewowym. W rzeka meandruj?c pomiędzy jej stromymi zboczami lub gdy dolina rozszerza się i staje niesymetryczna tworzy piaszczyste łachy. Piaszczyste tarasy poronięte s? borami sosnowymi. W obrębie ostoi rzeka przepływa przez kilka miast: Łomżę, Ostrołękę, Pułtusk.
Dolina Kostrzyni
Ostoja obejmuje dolinę rzeki Kostrzyń oraz przyległa lasy łęgowe (łęg oslowo0jezionowy) i olsy porzeczkowe. Typowy dla tej ostoi jest również krajobraz antropogeniczny z kluczowym elementem jakim s? stawy hodowlane. W ostoi występuj? też niewielkie fragmenty krajobrazu rolniczego z polami uprawnymi i ł?kami położonymi w bezporednim s?siedztwie rzeki. Lokalnie dobrze zachowane zostały również płaty torfowisk niskich.
Dolina Liwca
Ostoja obejmuje lewy dopływ Bugu - rzekę Liwiec. Ciek ma charakter naturalny, jedynie na niewielkich odcinkach jest uregulowana. W górnym biegu rzeka ma płaskie brzegi, towarzysz? jej głównie ł?ki i pastwiska oraz łęgi. Dolny bieg rzeki to niewysokie skarpy poronięte sztucznymi nasadzeniami sosnowymi. Na terenie ostoi zlokalizowane s? trzy kompleksy stawów rybnych
Dolina Górnego Nurca
Ostoja obejmuje górn? częć doliny rzeki Nurzec, między miejscowociami Kleszczele i Nurzec oraz przylegaj?cy do niej w częci wschodniej las „Puchowo”. Teren ten stanowi przeważnie płask?, silnie zatorfion? równinę urozmaicon? miejscami różnej wielkoci mineralnymi wzniesieniami. Torfowisko zostało osuszone i obecnie zajmuj? je głównie ł?ki i pastwiska. Lokalnie występuj? większe płaty nieużytków, których powierzchnia stopniowo się powiększa. Lasy występuj? głównie na obrzeżach ostoi i na mineralnych wzniesieniach. Tworz? je podsuszone olsy i subborealne brzeziny bagienne na torfowisku oraz sztuczne drzewostany sosnowe na wzniesieniach. Na terenia ostoi znajduje się tylko jedna mała wie.
Puszcza Biała
Puszcza Biała to pozostałoć zwartego niegdy kompleksu lenego na Międzyrzeczu Łomżyńskim, rozci?gaj?ca się między Bugiem a Narwi?. Dominuj? bory suche i wieże z przewag? sosny. W miejscach podmokłych występuj? olsy. Oprócz nich ostoja obejmuje ł?ki i zarola wierzbowe w dolinach potoków, a także dwa kompleksy stawów rybnych. Lasy w obrębie ostoi s? mocno przekształcone i tworz? kilka rozdzielonych kompleksów, przeciętych dodatkowo przez ruchliwe szosy i linię kolejow?.
Dolina Dolnego Bugu
Ostoja obejmuje odcinek Bugu o długoci 260 km od ujcia Krzny do jez. Zegrzyńskiego. Bug stanowi granicę państwa i przełamuje się przez wzgórza morenowe o wysokociach względnych sięgaj?cych 85 m. Rzeka ma charakter naturalny, silnie meandruje, tworz?c liczne zakola, wyspy i starorzecza, w niektórych miejscach występuj? strome i wysokie brzegi. Towarzysz? jej ł?ki zalewowe, łęgi i olsy, a na zboczach wzgórz zbiorowiska rolinnoci kserotermicznej.
Lasy Łukowskie
Ostoja leży w rodkowej częci Niziny Północnopodlaskiej, na północny wschód od Łukowa. Obszar jest lekko falisty, poprzecinany licznymi ciekami wodnymi, które maj? tu swoje Ľródła Krzna, Kostrzyń, ?wider. Teren ten pozostał zalesiony ze względu na występowanie doć ubogich gleb. Dominuj? siedliska borowe i bory mieszane z jodł?. W miejscach żyĽniejszych występuj? łęgi i rolinnoć bagienna. Lasy, poza rezerwatami, s? intensywnie eksploatowane na drewno.
Dolina ?rodkowej Odry
Ostoja obejmuje odcinek rzeki od Nowej Soli do ujcia Nysy Łużyckiej. Rzece towarzysz? liczne starorzecza, duże kompleksy wilgotnych ł?k oraz łęgi. Podczas wysokich stanów wody większoć ostoi jest zalewana.
Stawy Przemkowskie
Ostoja leży na Równinie Szprotawskiej. Obszar ostoi zbudowany jest z aluwiuw rzecznych i zajęta przez pola uprawne, ł?ki oraz pastwiska. Trzon terenu stanowi? stawy hodowlane dziel?ce się na dwa kompleksy. Na wschód od kompleksu stawów znajduj? się tzw. Ł?ki Ostaszowskie o różnym stopniu nawodnienia, poprzecinane pasami i płatami gęstych zaroli wierzbowych. Ł?ki s? częciowo użytkowane. Na północ od Kanału Północnego rozci?ga się znaczny obszar byłego poligonu wojskowego będ?cy trudno dostępn? mozaik? gęstych zaroli wierzbowych z oczkami wody i zabagnieniami.
Bory Dolnol?skie
Ostoja jest położona w dorzeczu Nysy Łużyckiej, Bobru i Kwisy. Zwarte lasy poprzecinane s? jedynie dolinami rzecznymi i drogami, dominuj? bory sosnowe z ubogim podszytem. W rejonie ?więtoszowa na obszarze poligonów wojskowych występuj? rozległe wrzosowiska i brzeziny, a w zagłębieniach - fragmenty olsów. W obrębie Borów znajduj? się pola uprawne w pobliżu wsi oraz ródlene ł?ki i ugory.
Łęgi Odrzańskie
Obszar ostoi to duża częć doliny Odry, obejmuj?ca 101 km biegu rzeki między Brzegiem Dolnym a Głogowem oraz rejon ujciowy rzeki Barycz. Ostoja ma kształt wydłużony, w wielu miajscach s?siaduje z terenami zabudowanymi. Znaczna częć tego obszaru jest regularnie zalewana. . Znamiennym rysem krajobrazu tego obszaru jest bogactwo starorzeczy i oczek wodnych. Ostoja jest ważnym miejscem dla ochrony wszystkich biotopów charakterystycznych dla doliny rodkowego biegu Odry. Szczególnie cenne s? liczne i jednoczenie bardzo dobrze wykształcone płaty następuj?cych rzadkich siedlisk: łęg jesionowo-wi?zowy, gr?d rodkowoeuropejski, łęg wierzbowo-topolowy, ols porzeczkowy, zespół "lilii wodnych", zespół kotewki orzecha wodnego, zespół salwinii pływaj?cej, ziołorole przetacznikowo-wilczomleczowe, ziołorola z arcydzięglem nadbrzeżnym, ł?ka selernicowa, ł?ka trzęlicowa. Ponadto godne odnotowania s? liczne kompleksy starorzeczy z towarzysz?cymi im rozległymi trzcinowiskami i turzycowiskami.
Zbiornik Mietkowski
Ostoja obejmuje zbiornik retencyjny utworzony przez spiętrzone wody Bystrzycy. Wokół zbiornika rozci?ga się krajobraz rolniczy z kępami lasu. Na zbiorniku eksploatowane s? pokłady żwiru w wyniku czego powstało kilkanacie wysp o różnej wielkoci i wysokoci. Okresowo woda w zbiornik jest spuszczana i wtedy odsłaniaj? się rozległe obszary błotnego dna zbiornika stanowi?ce atrakcyjne miejsce żerowania ptaków błotnych. Częć brzegów ma charakter błotnisto-piaszczystych plaż. Liczne s? też niewielkie poldery i stawki w których zalega woda.
Dolina Baryczy
Ostoja charakteryzuje się wielk? różnorodnoci? rodowisk. Wzdłuż Baryczy zlokalizowane s? płaskie tereny uprawne i ł?ki kone, które w dolinie górnego biegu rzeki maj? charakter rozległych, wilgotnych i podmokłych ł?k pociętych rowami. Obrzeża doliny poronięte s? rozległymi borami sosnowymi. Najbardziej charakterystycznym elementem doliny s? stawy hodowlane skupione w kilkunastu kompleksach na obszarze od Żmigrodu do Przygodzic.
D?browy Krotoszyńskie
Ostoja obejmuje krajobrazy typowe dla południowej Wielkopolski. Teren Ostoja leży w dorzeczu Warty i Baryczy D?browy Krotoszyńskie to jedno z największych zbiorowisk lasów dębowych w Europie. Wród typów siedliskowych lasu dominuje las wieży i las mieszany wieży, mniejsz? powierzchnię zajmuj? siedliska borowe. Ostoja poronięta jest w przeważaj?cej częci przez kwan? d?browę. Teren jest gęsto zasiedlony, do większych miejscowoci w pobliżu należ? Ostrów Wielkopolski oraz Krotoszyn
Gr?dy Odrzańskie
Ostoja leży na terenie Pradoliny Wrocławskiej i obejmuje 70 km odcinek doliny Odry między Narokiem i Wrocławiem. Drzewostany maj? głównie charakter dębowo-grabowych gr?dów z niewielkimi fragmentami zadrzewień olszowo-wi?zowych i wierzbowo-topolowych. Choć teren jest mocno zmeliorowany to w dolinie zachowały się liczne stare koryta rzeczne, pozostałoci rozlewisk i stawów, na których prowadzona jest intensywna gospodarka rolna.
Jezioro Turawskie
Ostoja leży na Równinie Opolskiej stanowi?cej częć Niziny ?l?skiej. Jest to jezioro zaporowe utworzone na Małej Panwi, dopływie Odry. Występuj? na nim duże wahania wody, przy niskich stanach odsłaniane s? znaczne połacie dna. Zbiornik jest otoczony przez lasy, brzegi nieobwałowane (na wschodzie) poronięte s? głównie szuwarem mannowym i zarolami wierzbowymi.
Jezioro Nyskie
Ostoja to zbiornik retencyjny położony w Obniżeniu Otmuchowskim, wybudowany w roku 1972 na Nysie Kłodzkiej. W otoczeniu zbiornika znajduj? się pola uprawne, ł?ki i ugory oraz kilka niewielkich zadrzewień. Wahania poziomu wody sięgaj? 6-7 m, przy niskich stanach odsłaniane jest błotniste dno. Urozmaicona linia brzegowa z licznymi zatokami, oczkami wodnymi i mieliznami stanowi dogodne miejsce dla przelotnych ptaków wodno-błotnych.
Jezioro Otmuchowskie
Ostoja położona jest w dolinie Nysy Kłodzkiej powyżej miejscowoci Otmuchów. Otoczony polami uprawnymi i fragmentami ł?k od wschodu. W częci zachodniej znajduje się rozległy teren poronięty gęstymi zarolami wiklinowymi. Brzeg północny jest w znacznym stopniu zagospodarowany do celów rekreacyjnych. Na zbiorniku występuj? duże wahania poziomu wody. Przy spuszczonym zbiorniku odsłaniaj? się licz?ce dziesi?tki hektarów przestrzenie otwartego dna.
Karkonosze
Ostoja leży w Sudetach Zachodnich. Charakterystycznym elementem rodowiska przyrodniczego ostoi s? rozległe torfowiska, które powstały w wyniku licznych wysięków Ľródliskowych oraz specyficznych warunków klimatycznych. Na terenie Karkonoszy wyróżniamy pięć pięter klimatyczno-rolinnych (pogórze, regiel dolny i górny, piętro subalpejskie, alpejskie). Ostoja znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, który jest jednoczenie ?wiatowym Rezerwatem Biosfery.
Góry Stołowe
Obszar obejmuje polsk? częć pasma Gór Stołowych. Przeważaj? tu tereny położone na wysokoci od 400 do 700 m n.p.m., które zajmuj? 70% powierzchni. Lasy zajmuj? ok. 60 % powierzchni. Dominuj? osłabione bory wierkowe rosn?ce w znacznej częci na nietypowym dla nich siedlisku lasu mieszanego górskiego, gdzie pierwotnie dominował buk. Charakterystyczne s? duże obszary ł?k górskich o na wpół naturalnym charakterze, z bujn? rolinnoci? trawiast? i ziołami, szczególnie liczne w okolicach Łężyc i Kudowy Zdrój. Były one, zwłaszcza w przeszłoci, regularnie wykaszane i wypasane. Obecnie łaki koszone s? tylko częciowo.
Ostoja Kozienicka
Ostoja obejmuje znaczn? częć jednego z większych kompleksów lenych w rodkowej Polsce - Puszczy Radomsko-Kozienickiej, położonej na granicy Małopolski i Mazowsza. Najcenniejszym walorem przyrodniczym tego terenu s? lasy. Drzewostan buduje głównie przez sosnę i jodłę, z domieszk? buka, klonu pospolitego i cisu. W miejscach wilgotnych występuje mozaika olsów, łęgów oraz torfowisk niskich i wysokich. W południowej częci puszczy rosn? bogate lasy mieszane ze starodrzewami bukowymi i dębowymi.
Małopolski Przełom Wisły
Ostoja obejmuje odcinek doliny Wisły między Józefowem a Kazimierzem. Charakterystyczne dla niego s? wysokie brzegi, meandry i liczne wyspy. Wyspy te maj? różny charakter od niskich, piaszczystych, nagich wysepek po wyżej wyniesione, poronięte rolinnoci? wykorzystywane np. jako pastwiska. Brzegi rzeki i teresa zalewowa s? pokryte zarolami wiklinowymi i lasami wierzbowo-topolowymi, ł?kami konymi i pastwiskami.
Bagno Całowanie
Ostoja leży na nadzalewowym tarasie Wisły, na południe od Warszawy, po prawej stronie rzeki. Jest to jedno z największych torfowisk na Mazowszu. W skład ostoi wchodzi kompleks mokradeł i ł?k konych usytuowanych nad kanałem Bilińskiego. Dodatkowym walorem przyrodniczym jest pasmo wydm biegn?cych przez torfowisko. Występuj? tu wilgotne ł?ki trzęlicowe, ciepłolubne murawy napiaskowe oraz mozaika zaroli łozowych, turzycowisk i trzcinowisk, a także olsy. Ł?ki s? częciowo zagospodarowane.
Dolina Pilicy
Ostoja obejmuje 80 km odcinek doliny Pilicy, od miejscowoci InowłódĽ do jej ujcia. W obrębie ostoi występuje duża zmiennoć rodowisk sprzyjaj?ca różnorodnoci flory i fauny. Teren doliny jest częciowo zmeliorowany, pokryty głównie przez ł?ki turzycowe, ł?ki wilgotne oraz pastwiska. Miejscami osuszony teren ulega powtórnemu zabagnieniu. Gdzieniegdzie w miejscach bardziej wilgotnych rosn? kępy olsz i wierzb oraz zaroli trzcinowych. Południow? częć ostoi (ok. 10% pow. ostoi) zajmuj? tereny lene z starodrzewem dębowym i sosnowym. Lasy s? szczególnie bogate w wiele rzadkich gatunków owadów, zwłaszcza chrz?szczy i muchówek. Około 3 powierzchni ostoi zajmuj? ł?ki i pastwiska.
Dolina Nidy
Ostoja obejmuje terasę zalewow? silnie meandruj?cej Nidy i jej starorzecza (16900 ha). Obszar ostoi to rozległe płaskie tereny ł?kowe, otoczone wzniesieniami do 300 m n.p.m. Większoć obszaru doliny Nidy zajmuj? ł?ki kone o różnym stopniu uwilgotnienia. Wzdłuż koryta rzeki występuj? zarola wierzbowe i olszowe oraz łęgi i olsy.Na pocz?tku drugiej połowy XX wieku w dolinie przeprowadzono gruntowne melioracje; większoć obszaru osuszono, a krótkie odcinki rzeki skanalizowano. W drugiej połowie lat 90 nast?piło wtórne zabagnienie doliny.
Zlewnia Górnej Huczwy
Ostoja obejmuje zlewnię górnego biegu Huczwy oraz dwa kompleksy stawów rybnych; w Łaszczowie i Zimnie i jest ci?giem wzniesień przekraczaj?cych 300 m wysokoci. Ze względu na obecnoć czarnoziemów jest to kraina rolnicza z małym udziałem lasów zasiedlona co najmniej od neolitu.
Dolina Górnej Łabuńki
Ostoja położona jest w mezoregionie Padół Zamojski. Zasadnicz? jej częć stanowi? ł?ki w dolinie rzeki Łabuńki. Ł?ki te przed melioracjami, wykonanymi głównie po wojnie, miały charakter torfowisk węglanowych o czym wiadczy zachowana w niektórych miejscach charakterystyczna rolinnoć oraz gleby. Ostoję od południa otaczaj? pola uprawne (rędziny) i zabudowania wiejskie. Lasy w ostoi zajmuj? ułamek procenta. S? to wył?cznie kilku- lub kilkunastoarowe dr?gowiny sosnowe usytuowane na skraju ł?k lub tuż koło zabudowań wiejskich. S? one jednak istotnym miejscem lęgów ptaków drapieżnych, głównie pustułki i uszatki oraz gawronów - gatunku, którego liczebnoć na ZamojszczyĽnie spada.
Chełmskie Torfowiska Węglanowe
Ostoja leży w południowo-wschodniej częci kraju. Obejmuje kompleks 5 torfowisk niskich typu węglanowego. Istotnym elementem krajobrazu torfowisk s? suche wysepki i półwyspy z płytko zalegaj?cymi pokładami kredy, tworz?ce ródtorfowiskowe wyniosłoci terenu zwane "gr?dzikami”, poronięte albo lenymi zbiorowiskami albo antropogenicznymi murawami kserotermicznymi. Większoć torfowisk pocięta jest kanałami odwadniaj?cymi, zwi?zanymi z sieci? oczek wodnych.
Bagno Bubnów
Ostoja leży na Polesiu Zachodnim. Obejmuje rezerwat Bagno Bubnów stanowi?cy częć Poleskiego Parku Narodowego, który chroni dwa poł?czone ze sob? torfowiska niskie. Dominuj?cym zbiorowiskiem s? szuwary wielkoturzycowe. Torfowiska s? niezalesione, miejscami porasta je trzcina, a na obrzeżach występuj? zarola wierzbowe. W częci zachodniej znajduje się kilka torfianek.
Lasy Janowskie
Teren ostoi to piaszczysta powierzchnia urozmaicona wydmami i podmokłymi zagłębieniami z torfowiskami, jeziorkami i stawami. Granice ostoi obejmuj? rozległy i zwarty kompleks leny, stanowi?cy północno-zachodni? częć Puszczy Solskiej. Licznie występuj? stawy rybne (ok. 150 sztuk - każdy po 10-50 ha) w różnym stopniu zaronięte. Na obszarze przeważaj? zbiorowiska lene (80%), w większoci bory od suchych po bagienne. Siedliska wilgotne stanowi? aż 50% powierzchni ostoi.
Lasy Strzeleckie
Obszar ostoi to zwarty kompleks lasów w pobliżu granicy polsko-ukraińskiej, między Bugiem a Wełniank?. Wyróżniono tu 12 typów siedliskowych lasu. Dominuj? zbiorowiska lasu siedlisk wilgotnych, a w składzie gatunkowym sosna, d?b z domieszka brzozy, olszy i jesionu. W runie spotyka się rzadkie gatunki rolin takie jak: obuwik pospolity, podkolan biały, kosaciec syberyjski, pełnik europejski oraz relikt polodowcowy brzozę nisk?. Nielicznie występuj? ł?ki z których większoć położona jest na torfowiskach niskich.
Dolina ?rodkowego Bugu
Ostoja obejmuje około 110-km odcinek Bugu od miejsca, gdzie staje się on granic? Polski do miejscowoci Skryhiczyn, gdzie graniczy z ostoj? Dolina Dolnego Bugu. Rzeka płynie naturalnym korytem, którego brzegi porasta stary las łęgowy (głównie wierzby i topole). W wielu miejscach występuj? starorzecza. Ł?ki w dolinie s? w różnym stopniu uwilgotnione, w niektórych miejscach występuj? pola uprawne sięgaj?ce czasami do samej rzeki. Intensywnoć gospodarki w dolinie Bugu zależy od poziomu wody w rzece: w okresie "mokrych lat", kiedy woda stagnuje w dolinie przez znaczn? czeć roku, ma ona charakter ekstensywny lub jest całkowicie zaniechana.
Zbiornik w Nieliszu
Ostoja obejmuje zbiornik zaporowy na rzekach Wieprz i Por o powierzchni 834 ha oraz przyległy od wschodu kompleks leny "Las pod Rud?". W okresie letnim lustro wody porasta rolinnoć pływaj?ca (głównie rdest), natomiast rolinnoć szuwarowa (trzcinowiska i turzycowiska) występuje w strefie brzegowej oraz w cofce zbiornika. W strukturze drzewostanów dominuje sosna. Około 1 powierzchni zajmuj? ekosystemy lene.
Polesie
Ostoja obejmuje fragment Polesia Lubelskiego, na którym dominuj? równiny torfowe, wród których położone s? zarastaj?ce jeziora i obszary bagienne, rozdzielone niewielkimi wzniesieniami. Lasy stanowi? mozaikę różnowiekowych zbiorowisk lenych z przewag? borów mieszanych. Wród zbiorników wodnych dominuj? zarastaj?ce jeziora eutroficzne. Spotykane s? jeziora dystroficzne.
Zbiornik Podedworze
Ostoja leży w zachodniej częci Polesia Zachodniego na Równinie Parczewskiej. Obszar obejmuje zbiornik retencyjny Podedwórze, wchodz?cy w skład systemu Kanału Wieprz-Krzna. Zbiornik z kanałem ł?czy rzeka Muława. Dwa duże cieki wodne terenu to Zielawa i Kanał Wieprz-Krzna. Zbiornik w większoci otaczaj? tereny rolne i podmokłe ł?ki. Lesistoć obszaru wynosi około 30%, z czego połowa to podmokłe olsy i siedliska gr?dowe.
Lasy Parczewskie
Ostoja leży na zachodzie Polesia Zachodniego i obejmuje kompleks leny usytuowany pomiędzy Kanałem Wieprz-Krzna a rzek? Tymienic?, wraz z przecinaj?cymi je ł?kami "Ochoża". W otoczeniu Lasów Parczewskich położonych jest kilka kompleksów stawów rybnych i jezior. W szacie rolinnej przeważaj? bory sosnowe i bory mieszane, lokalnie występuj? olsy, gr?dy, łęgi jesionowo-olchowe oraz zanikaj?ce obecnie bory bagienne i torfowiska przejciowe.
Uroczysko Mosty-Zahajki
Ostoja obejmuje dwa s?siaduj?ce ze sob?, niezbyt głębokie zbiorniki retencyjne Mosty i Zahajki (390 ha + 240 ha) położone w zlewni rzek Hanny, dopływu Bugu i Zielawy, wpadaj?cych do Krzny. Zbiorniki otoczone s? lasami mieszanymi, w drzewostanie których dominuj? brzoza, d?b i sosna. Około 30% powierzchni zbiorników porastaj? szuwary i zarola wierzbowe. Na zbiornikach prowadzona jest gospodarka rybacka.
Dolina Poru i staw Boćków
Zasadnicz? częć ostoi stanowi? zmeliorowane i w przewadze użytkowane ł?ki. Niektóre fragmenty doliny s? okresowo podtapiane i ulegaj? wtórnemu zabagnieniu. Rzeka Por jest na całej długoci uregulowana i pogłębiona, a jej brzegi ofaszynowane. Brzegi Poru porastaj? szpalery wierzbowe i topolowe, a obrzeża rowów melioracyjnych pokryte s? zarolami wierzbowymi. W miejscach zabagnionych występuj? niewielkie zadrzewienia. W górnym biegu rzeki, koło wsi Zakrzew, znajduje się naturalny staw Boćków o powierzchni około 250 ha. W większoci jest zaronięty szuwarami trzcinowymi, mannowymi oraz turzycowiskami, na brzegach występuj? zarola wierzbowymi i olsy. Otwarte lustro wody zajmuje powierzchnię jedynie 4 ha i jest okresowo zarastane przez osokę aloesowat?.
Roztocze
Ostoja obejmuje pas łagodnych wzniesień ci?gn?cych się z północnego-zachodu na południowy- wschód. Większoć powierzchni ostoi stanowi? lasy, wród których zlokalizowane s? pola uprawne oraz niewielkie miasta i wsie. Pola maj? charakter w?skich smug porozdzielanych miedzami, na których rosn? pojedyncze drzewa oraz krzewy. Znaczna częć lasów ma charakter zbliżony do naturalnego.
Dolina Sołokiji
Ostoja leży na terenie mezoregionów Roztocze ?rodkowe i Równina Bełzka. Lasy zajmuj? 25 % powierzchni ostoi. S? to głównie drzewostany sosnowe z domieszk? drzew liciastych (dębu i olchy). Wzdłuż Sołokiji występuj? doć duże płaty olsów oraz podmokłe bory sosnowe. Na terenie ostoi mieci się 5 kompleksów stawów rybnych o powierzchni od 30 do 100 ha: w Łaszczówce, Rudzie Wołoskiej, Zatylu, Korniach i Wierzbicy oraz kilka małych, ródlenych stawów. Wschodnia częć ostoi ma charakter rolniczy z monokulturami, uprawia się m.in.: pszenicę, buraki cukrowe, cebulę. W większoci Sołokija płynie naturalnym korytem tworz?c szereg meandrów i starorzeczy. W odcinku przygranicznym jej dolinę wypełniaj? rozległe, nieużytkowane ł?ki oraz ugory.
Puszcza Solska
Ostoja położona jest na południowym-wschodzie kraju. Jedn? z charakterystycznych cech ostoi jest występowanie zalesionych wydm s?siaduj?cych z torfowiskami wysokimi i przejciowymi. Lasy Puszczy, poza torfowiskami i ródlenymi jeziorkami i stawami, charakteryzuje gęsta sieć ródlenych cieków i rzek. W dolinach: Tanwi, Wirowej i Szumu występuj? rozległe ł?ki kone, częciowo użytkowane ekstensywnie
Dolina Szyszły
Ostoja leży w makroregionie Wyżyna Wołyńska, mezoregionie Równina Bełzka. Dominuj?cym elementem krajobrazu s? ł?ki i torfowiska niskie w dolinie rzeki Szyszły. Większoć doliny została zmeliorowana i z powodu zaniechania gospodarki ł?kowej ulega wtórnemu zabagnieniu. Poza nieużytkowanymi ł?kami, w ostoi występuj? również torfowiska niskie w rowach po eksploatacji torfu.
Dolina Tymienicy
Ostoja leży w makroregionie Wyżyna Wołyńska, mezoregionie Równina Bełzka. Dominuj?cym elementem krajobrazu s? ł?ki i torfowiska niskie w dolinie rzeki Szyszły. Poza nieużytkowanymi ł?kami, w ostoi występuj? również torfowiska niskie w rowach po eksploatacji torfu. oraz niewielki kompleks stawów. W południowo-wschodniej częci ostoi znajduje się kompleks leny, z dominuj?cymi dębem i sosn?.
Ostoja Tyszowiecka
Ostoja leży na wyżynie Wołyńskiej i obejmuje cał? dolinę rzeki Sieniochy i fragment rodkowego biegu rzeki Huczwy. Teren charakteryzuje się mozaik? siedlisk. W obniżeniach występuj? torfowiska, a na piaskach bory sosnowe z domieszk? drzew liciastych, na terenach wilgotnych i podmokłych gr?dy i olsy. Na obszarze ostoi dominuj? tereny otwarte: ł?ki, pastwiska, mokradła i pola uprawne (ok. 70%powierzchni), zabudowa jest rozproszona.
Stawy Wielok?t i Ligota Tworkowska
Ostoja obejmuje kompleks stawów „Wielk?t” leż?cy po prawej stronie Odry oraz gr?dy „Ligota Tworkowska” po drugiej stronie rzeki. Kompleks składa się z dziewięciu dużych i kilkunastu małych stawów. Ostoja Ostoja obejmuje również przylegaj?ce do nich pola i ł?ki. Stawy okolone s? w?skimi pasami rolinnoci przybrzeżnej, tylko na niektórych stawach tworzy ona większe łany. Groble poronięte s? starymi drzewami.
Dolina Górnej Wisły
Ostoja znajduje się w dorzeczu górnej Wisły i obejmuje teren Zbiornika Goczałkowickiego wraz ze znajduj?cymi się w jego pobliżu stawami hodowlanymi. Większoć obszaru zajmuj? grunty orne, na zachód od zbiornika występuj? również podmokłe ł?ki. Obszar jest doć mocno wylesiony, jedynie rodkowa częć ostoi obejmuj?ca południowy brzeg zbiornika jest pokryta bardziej zwartym kompleksem lenym. Teren ostoi charakteryzuje się typowym dla całego województwa ?l?skiego bardzo gęstym zaludnieniem.
Dolina Dolnej Soły
Teren ostoi obejmuje kompleks stawów hodowlanych i fragment doliny dolnego odcinka Soły od miejscowoci Nowa Wie do przedmieć Owięcimia. Rzeka na tym odcinku zachowała naturalny charakter, typowy dla rzeki podgórskiej. Ważny udział w przestrzennym zagospodarowaniu ostoi maj?, oprócz stawów hodowlanych, grunty orne, ł?ki i pastwiska. Gęstoć zaludnienia na tym terenie jest dosyć duża. Osadnictwo skupia się w niewielkich wsiach.
Dolina Dolnej Skawy
Ostoja obejmuje fragment doliny Wisły i uchodz?cej do niej rzeki Skawy. W swoim dolnym odcinku rzeka silnie meandruje tworz?c liczne starorzecza. Na terenie ostoi przeważa teren płaski, pokryty gęst? sieci? kanałów i starorzeczy. Prawie połowę obszaru ostoi zajmuj? grunty orne i pastwiska, terenów lenych jest bardzo niewiele. Gdzieniegdzie występuj? zalane wod? żwirownie.
Stawy w Brzeszczach
Ostoja obejmuje kompleksy stawów hodowlanych w dolinie górnej Wisły, leż? one po obu stronach rzeki. Wisła ma tutaj naturalny charakter, meandruje a w jej dolinie znajduje się sporo niewielkich starorzeczy. Przeważaj?c? częć obszaru zajmuj? otwarte tereny rolnicze, tylko 1 powierzchni ostoi zajmuj? lasy.
Babia Góra
Ostoja leży w Beskidzie Sudeckim na obszarze wododziałowym dziel?cym zlewiska Bałtyku i Morza Czarnego. Babia Góra jest jedynym miejscem w Beskidach, gdzie wykształciły się wyższe piętra rolinnoci - piętro kosodrzewiny i piętro alpejskie. Spotkać tu można endemiczn? kosodrzewinę pstr?. Granice pięter rolinnoci na Babiej Górze s? obniżone o około 150 m względem układu obserwowanego w Tatrach na skutek specyficznych warunków klimatycznych i geomorfologicznych.
Beskid Żywiecki
Ostoja obejmuje kilka pasm górskich ułożonych równoleżnikowo z kulminacjami Pilsko (1557 m n.p.m.) i Wielka Racza (1236 m n.p.m.). ?rednia wysokoć wynosi ok. 800 m, minimalna ok. 360 m. Obszar charakteryzuje się typow? dla gór gęst? sieci? rzeczn? o dużym spadku, z licznymi przelewami i wodospadami. W piętrze pogórza i regla dolnego znaczne obszary zajęte s? przez pola, ł?ki i pastwiska. W reglu dolnym dominuj? sztuczne monokultury wierkowe. Regiel górny porastaj? naturalne bory wierkowe.
Puszcza Niepołomicka
Ostoja leży w zachodnim krańcu Kotliny Sandomierskiej na południowy wschód od Krakowa. W Puszczy można wyróżnić dwa kompleksy. Pierwszy z nich mieci się na południu i budowany jest przez bory sosnowe, drugi w częci północnej, pomiędzy Drwink? a Wisł? budowany jest przez drzewa liciaste, głównie dęby, olchy, graby i brzozy. Ogółem lasy stanowi? blisko 90% ostoi.
Gorce
Ostoja leży w rodkowej częci Beskidów Zachodnich. Góry rozcięte s? głębokimi dolinami rzek i potoków. Dolny regiel tworzy buczyna karpacka, a w reglu górnym występuje bór wierkowy z domieszk? drzew buka, jodły i jarzębiny. Charakterystyczne s? hale i polany, pochodzenia antropogenicznego.
Pieniny
Obszar ostoi to w?ski masyw wapienny wchodz?cy w skład Centralnych Karpat Zachodnich, z kulminacj? Trzy Korony. Niew?tpliw? atrakcj? Pienin jest przełom Dunajca. Szata rolinna jest bardzo zróżnicowana. Lasy zajmuj? ponad 70 % powierzchni i maj? charakter regla dolnego. Bardzo wartociowe przyrodniczo s? pienińskie półnaturalne ł?ki i polany, południowe zbocza poronięte s? przez zbiorowiska kserotermiczne.
Torfowiska Orawsko-Nowotarskie
Ostoja leży w Centralnych Karpatach Zachodnich. Kotlina mieci się w piętrze klimatycznym umiarkowanie ciepłym o swoistych cechach lokalnych klimatu kontynentalnego - w zimie tworzy się zastoisko zimnego powietrza i zamglenia, w lecie kotlina jest suchsza i cieplejsza od okolicznych wzniesień. Na rozległych torfowiskach wysokich występuje reliktowa kosodrzewina w odmianie bagiennej, a okoliczne wyniesienia porasta bór wierkowo - sosnowy. W przeszłoci torfowiska były intensywnie eksploatowane, obecnie planuje się objecie tego terenu ochron?.
Tatry
Ostoja leży w Centralnych Karpatach Zachodnich, których budowa geologiczna i typowa rzeĽba lodowcowa jest podobna do wyższych częci Alp. Układ rolinnoci jest piętrowy. W lasach regla dolnego rosn? wapieniolubne buki i jodły z domieszk? innych drzew liciastych, spotyka się też sztuczne nasadzenia wierkowe i ł?ki kone. Prawie jednolity drzewostan wierkowy występuje w reglu górnym, a w piętrze subalpejskim występuje kosodrzewina i reliktowa limba. Piętro alpejskie to w większoci hale, powyżej których znajduj? się turnie gdzie panuj? porosty i nieliczne roliny kwiatowe.
Pasmo Policy
Ostoja leży na północny-wschód od Babiej Góry. Obejmuje wyższ?, południowo-wschodni? częć pasma. Teren ten jest niemal całkowicie zalesiony. Polany przy szczytach stanowi? dogodne punkty widokowe. Gęsta sieć szlaków oraz schronisko na Hali Krupowej czyni? ten obszar atrakcyjnym terenem turystyczno-wypoczynkowym.
Beskid Niski
Ostoja leży we wschodniej częci polskich Karpat, rozci?ga się od przeł. Łupkowskiej na wschodzie po przełęcz Tylick? na zachodzie. W piętrze pogórza (do 530 m n.p.m.) występuj? gr?dy z brzoz? lub olsz?, olszyna karpacka i bagienna, łęgi oraz bory: jodłowe, sosnowo-wierkowe i sztuczne sosnowe. Regiel dolny zajmuje wyższe partie wzniesień i budowany jest przez żyzne buczyny karpackie oraz bory jodłowe i jodłowo-wierkowe. Teren Beskidu Niskiego jest bardzo słabo zaludniony, co jest wynikiem wysiedleń miejscowej ludnoci - Łemków - po II wojnie wiatowej.
Góry Słone
Ostoja leży w Karpatach Wschodnich. Na obszarze ostoi występuje znaczne zróżnicowanie lokalnych warunków klimatycznych. Na tym terenie wyróżniono 5 zespołów lenych (nadrzeczn? olszynę górsk? Alnetum incanae, bagienn? olszynę górsk? Caltho-Alnetum, gr?d subkontynentalny Tilio-Carpinetum, żyzn? buczynę karpack? Dentario glandulosae-Fagetum i kwan? buczynę górsk? Luzulo luzuloidis-Fagetum.) Ekosystemy nielene zajmuj? około 35% powierzchni i koncentruj? się głównie w dolinach oraz w niższych częciach stoków pasm górskich. Charakteryzuj? się bardzo duż? różnorodnoci? (stwierdzono 57 zespołów rolinnych). Tereny dawniej użytkowane rolniczo, dzisiaj podlegaj? sukcesji w kierunku zbiorowisk lenych.
Pogórze Przemyskie
Ostoja leży w Karpatach Zachodnich. Góry s? łagodne i niezbyt wysokie, poprzecinane równoleżnikowo dolinami Sanu i Wiaru. Ponad 60% powierzchni stanowi? lasy. Dominuje podgórska forma buczyny karpackiej z domieszk? jodły, wierka, jawora i wi?zu górskiego. Kompleksy lene poprzerywane s? enklawami pól uprawnych oraz ł?k i pastwisk (<30%), częciowo nie uprawianymi i powoli zarastaj?cymi lasem. Na skarpach w dolinie Wiaru, w okolicach Rybotycz i Makowej występuj? murawy kserotermiczne.
Bieszczady
Ostoja leży w Bieszczadach Zachodnich. S? to góry fliszowe, dla których charakterystyczne s? osuwiska, czasem blokuj?ce strumienie i rzeki prowadz?c do powstania jezior (j. Dusztańskie i Szmaragdowe). W lasach dominuje buk, znaczn? rolę odgrywa też jodła, a w miejscach wilgotnych - o
FAQ
i nie wiem czy temat ten był poruszony podczas drugiego dnia konferencji. Wydaje mi sie ze powinnismy rowniez przedyskutowa sprawe zarzadzania i finansowania OSO, a nie tylko stworzenia listy cieni (srednio mi sie ta nazwa podoba 
