[claviceps]

[krotom]

pozwolę sobie dodać małe co nieco z innego, technino-energetycznego punktu widzenia do prowadzonej dyskuji na temat ferm wiatrowych.

Nie sposób zaprzeczyć, że wytwarzają one "zieloną" energię ze źródeł odnawialnych jakim niewątpliwie jest wiatr. Jednak co do wpływu na spadek emisji CO2 i zmniejszenia ilości spalanego węgla to "ekologiczność" wiatraków jest znikoma. W krajach, które moga się pochwalić znacznie wyższym procentem tego źródła prądu, nic a nic się nie zmniejszyła ilość spalanego w elektrowniach węgla dlaczego
Dla tych mniej zorientowanych wyjaśniam: system elektroenergetyczny to układ zamknięty, prądu nie sposób magazynować więc niestety trzeba go wytwarzać dokładnie tyle ile jest akurat potrzeba. Wszytko ładnie pięknie dopóki wieje, a gdy przestaje robi się przysłowiowa kiszka, tak więc elektrownie węglowe non stop zmuszone są palić w kotłach, by móc zapewnić energię w czasie, gdy śmigła wiatraków staną. Rozruch elektrowni węglowej zajmuje kilka dni, nie wspominając już o tym że wał turbiny parowej gdy się całkowicie zatrzyma (a ma on kilka metrów średnicy) ulega bezpowrotnym odkształceniom przez co jest to dla niego po prostu zabójcze. Tak więc wymóg utrzymania systemu elektroenergetycznego w pełnej gotowości nakazuje nakazuje nadal "dorzucać do pieca" tyle że więc "chodzą" one na biegu jałowym - ot polityka bezpieczeństwa energetycznego kraju.
Brak mocy w systemie elektroenergetycznym grozi niczym innym jak totalną zapaścią energetyczną lub jak kto woli tzw. blackaut'em, czyli tym co spotkało jakiś czas temu Szczecin, tyle że w skali całego kraju.
Więc gdzie tu ekologia
Po wtóre, cena zakupu energii z wiatraka na rynku energii jest kilkakrotnie większa niż zwykłej kilowatogodziny, a jak myślicie kto w ostatecznym rozrachunku za to płaci
Po trzecie tam gdzie stoją wiatraki, przestają się nieść kury
Po czwarte sieć przesyłowa w naszym kraju nie jest przystosowana do przesyłu "zielonego" prądu z miejsc gdzie jest on wytwarzany (czyli głównie z Pomorza) w głąb kraju, więc znowu robi się kiszka.
Tak więc, zapewniam Was, że największymi przeciwnikami elektrowni wiatrowych są zakłady energetyczne... a nie ornitolodzy (tyle że ci pierwsi ustawowo są zmuszeni do zakupu tego "ekologicznego" prądu).

[roztoczol]

Witam
Artykuł o prawnych aspektach dzierżawy gruntów pod siłownie. Czyli jak chce się chłopów nabić w butelkę.
http://www.ppr.pl/artykul.php?id=152010

[Cieplasek]

A teraz odnośnie elektrowni wiatrowych znowu cytat z ekspertyzy " Możliwości wykorzystania odnawialnych źródeł energii w Polsce do roku 2020"

Cytat:

4.2 Energetyka wiatrowa Uwagi metodyczne Informacja o zasobach energii wiatru dla terenu Polski dostępna jest w ograniczonym zakresie i jedynie na poziomie ogólnym. Studia i pomiary wykonane przez instytucje takie jak Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej , RISOE National Laboratory, Pacific Northwest Laboratory oraz przez inwestorów prywatnych wskazują jednak, że Polska posiada znaczące zasoby energii wiatru, predestynujące nasz kraj do rozwoju tej technologii energetyki odnawialnej. Szczególnie uprzywilejowane pod względem zasobów są tereny: • Wybrzeża Morza Bałtyckiego, zwłaszcza w jego wschodniej części • północno-wschodniej Polski (okolice Suwałk i Gołdapi) • zróżnicowane orograficznie otwarte tereny Warmii, Mazur i Pomorza • tereny podgórskie Polski Południowej - głównie Podkarpacia i Dolnego Śląska. Poza tymi terenami, także w centralnej Polsce rozważanych jest szereg potencjalnych lokalizacji elektrowni wiatrowych, jednak z reguły wymagają one zastosowania wyższych wież dla turbin wiatrowych, aby osiągalna prędkość wiatru na wysokości wirnika wzrosła do wartości opłacalnych ekonomicznie.Dotychczasowy rozwój wykorzystania energii wiatru wskazuje jednak, że jest on uzależniony głównie od powierzchni dostępnej dla posadowienia turbin wiatrowych i ograniczony przez uwarunkowania infrastrukturalne, środowiskowe oraz ekonomiczne. Dlatego też zdecydowano się w niniejszej pracy oprzeć oszacowania potencjału o bilans dostępnej przestrzeni, przy zastosowaniu wskaźników liczbowych (zapotrzebowanie na przestrzeń oraz przeciętna wydajność turbin przy obecnie stosowanej technologii) podanych m.in. przez Polskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej. Wyniki Potencjał teoretyczny Potencjał teoretyczny energii wiatru dla terenu Polski, przy przyjęciu wskaźnika jednostkowego zapotrzebowania na powierzchnię w wysokości 10 ha na 1 MW mocy zainstalowanej wyniósłby dla obecnie stosowanych technologii konwersji 2049 TWh na lądzie oraz 374 TWh na morzu (łącznie 9 EJ energii). Jest to jednak potencjał niemożliwy do praktycznego zagospodarowania,gdyż zakłada wykorzystanie na cele energetyki wiatrowej całej powierzchni kraju, morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego. Potencjał techniczny Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej podaje, że dobre warunki wiatrowe występują na 30% powierzchni naszego kraju, a 5% dotyczą warunki wybitnie korzystne. Pod względem przestrzennym, ten potencjał energii wiatru wiąże się przede wszystkim z przestrzennym rozmieszczeniem terenów otwartych (o niskiej szorstkości podłoża i bez obiektów zaburzających przepływ powietrza). Tereny takie to w przeważającej mierze tereny użytków rolnych, które stanowią obecnie ok. 59% powierzchni kraju. Zgodnie z prognozami zmian w strukturze użytkowania terenu do roku 2020 nie przewiduje się znaczących zmian ograniczających tę powierzchnię (możliwe ograniczenie o ok. 1%). Istotnym ograniczeniem przestrzennym jest natomiast występowanie i powiększanie obszarów chronionych (32% powierzchni kraju wg GUS), tym obszarów włączanych do sieci NATURA 2000 (docelowo zapewne ok. 20% powierzchni), które wykluczyć należy z rozwoju energetyki wiatrowej. W obecnym stanie wiedzy trudno jest ocenić jaki procent gruntów możliwych do ekonomicznie opłacalnej eksploatacji dla celów energetyki wiatrowej wyłączony będzie z eksploatacji ze względów środowiskowych (brak możliwości dokładnego nałożenia warstw przestrzennych). Możliwe są tylko bardzo uogólnione szacunki, wg których tereny użytków rolnych chronione są obszarowo tylko w części. Wg danych GUS 0,13% użytków rolnych znajduje się na obszarach parków narodowych, 5% na terenie parków krajobrazowych. Kolejne 17 % użytków rolnych to tereny chronionego krajobrazu. Po nałożeniu na siebie warstw przestrzennych o rozdzielczości powiatu, stwierdzono, że wskazane wcześniej obszary o najkorzystniejszych warunkach wiatrowych charakteryzują się: - zbliżonym do średniej krajowej udziałem użytków rolnych w ogólnej powierzchni powiatu - są w porównaniu z resztą kraju w mniejszym stopniem pokrycia terenami obszarowej ochrony przyrody; dotyczy to w szczególności Pomorza, natomiast wyjątek stanowi Polska Południowo-Wschodnia . Należy podkreślić, że ochrona krajobrazowa nie wyklucza, przynajmniej teoretycznie, lokalizacji elektrowni wiatrowych; ostateczne decyzje zależą tu od polityki władz lokalnych i regionalnych . W dalszych obliczeniach zdecydowano się jednak na przyjęcie stosunkowo ostrego kryterium, zakładając, że 32% „otwartych” terenów rolnych o najlepszych warunkach wiatrowych (średnia krajowa powierzchnia obszarów objętych obszarowymi formami ochrony przyrody) zostanie wykluczonych z rozwoju energetyki wiatrowej. Ponadto dodano kolejne 10% wykluczeń ze względu na możliwe trudności w lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach otulin obszarów chronionych lub w terenach gęsto zaludnionych. Podstawą do przyjęcia takich współczynników były wyniki zrealizowanego przez Instytut Energetyki Odnawialnej projektu SIWERM . W ramach projektu dokonano pilotażowego oszacowania w skali gminy udziału terenów o korzystnych warunkach wiatrowych wykluczonych z rozwoju energetyki wiatrowej ze względu na m.in. konflikty przestrzenne z: - terenami podlegającymi wszystkim formom ochrony obszarowej - terenami istniejącej i planowanej zabudowy mieszkaniowej - obszarami wartościowymi pod względem dziedzictwa kulturowego i historycznego - obszarami przeznaczonymi w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pod realizację innych niż energetyka celów ważnych dla rozwoju lokalnego (np. rozwój turystyki) Pilotażowe oszacowanie wykonano dla gminy Filipów w powiecie suwalskim, wybranej ze względu na lokalizację na obszarze o podwyższonej wrażliwości środowiskowej oraz istniejące dla tego terenu mapy zasobów energii wiatru. Na podstawie analizy istniejących dokumentów planistycznych i strategicznych oraz po konsultacjach z władzami i społecznością lokalną stwierdzono, że: - istniejące ograniczenia wykluczają z rozwoju energetyki wiatrowej do 45% terenów o wybitnie korzystnych warunkach wiatrowych (odpowiadających 5% powierzchni kraju); wynik ten nie jest jednak reprezentatywny dla całego kraju, gdyż teren rozważanej gminy był silnie zróżnicowany orograficznie i najlepsze warunki wiatrowe skoncentrowane były na terenach wyniesionych najwyżej nad poziom morza. - dla terenów o korzystnych warunkach wiatrowych (odpowiadających 30% powierzchni kraju) wykluczenia objęły do 25% terenu Dla przeważającej większości gmin w Polsce tego typu opracowania nie istnieją, stąd trudno przenieść otrzymane wyniki na skalę kraju, jednak do pewnego stopnia potwierdzają one prawidłowość przyjętych założeń. Jeśli chodzi o lokalizacje na morzu, to obecne ograniczenia przestrzenne są tu znacznie silniejsze niż na lądzie - ze względu na możliwości techniczne budowy elektrowni wiatrowych (głębokość morza) oraz konflikty w wykorzystaniu przestrzeni morskiej należy ocenić, że tylko 5% powierzchni mogłoby zostać w perspektywie roku 2020 wykorzystane pod budowę elektrowni wiatrowych. Terenów morskich dotyczą też ograniczenia środowiskowe związane z włączeniem dużych fragmentów polskich wód morskich do sieci NATURA 2000, natomiast cały dostępny obszar charakteryzuje się korzystnymi warunkami wiatrowymi. Do ostatecznych obliczeń przyjęto następujące założenia: - elektrownie wiatrowe na lądzie do 2020 roku mogą być lokalizowane na terenach użytków rolnych o dobrych warunkach wiatrowych (30% całej powierzchni użytków rolnych) - dostępna powierzchnia jest następnie ograniczona przez uwarunkowania środowiskowe (42% -ograniczenia środowiskowe wg GUS, zwiększone o 10% współczynnik bezpieczeństwa) - na morzu możliwe będzie przeznaczenie na cele energetyki wiatrowej 5% dostępnej powierzchni - zapotrzebowanie na powierzchnię dla elektrowni wiatrowej wynosi 10 ha/1 MW mocy zainstalowanej, na lądzie i na morzu - efektywność pracy elektrowni wiatrowych na lądzie w skali roku wyniesie 25% , a na morzu 40%. Po przyjęciu tych założeń obliczony potencjał techniczny produkcji energii elektrycznej z wiatru do roku 2020 wyniósł 2 582 355 TJ (2 514 950 TJ na lądzie i 67 405 TJ na morzu). Potencjał ekonomiczny Ze względu na rynkowy charakter systemu wsparcia energetyki odnawialnej w Polsce (system świadectw pochodzenia), potencjał techniczny energetyki wiatrowej na lądzie powinien zostać zredukowany do obszarów o wybitnie korzystnych warunkach wiatrowych (lokalizacje o największej potencjalnej produkcji wykorzystywane będą w pierwszej kolejności). Jako, że tereny o wybitnie korzystnych warunkach wiatrowych stanowią wg. IMGW 5% powierzchni kraju (w stosunku do 30% o dobrych warunkach wiatrowych), potencjał ekonomiczny dla elektrowni wiatrowych na lądzie oceniono jako 15% potencjału technicznego, czyli 377 242 TJ. Dla elektrowni Warto dodać, że w tej konkretnej gminie przygotowywane są obecnie projekty wiatrowe, które jednak ze względu na uwarunkowania przestrzenne developerzy zdecydowali się zlokalizować na obszarach o mniej korzystnych warunkach wiatrowych, za to z mniejszą ilością potencjalnych konfliktów. wiatrowych na morzu przyjęto, że cały potencjał techniczny może zostać wykorzystany z zadowalającym efektem ekonomicznym. Przy obecnej technologii odpowiada to mocy zainstalowanej 49 GW na lądzie i 5,5 GW na morzu. Potencjał rynkowy ‘2020 Podobne oszacowania potencjału bazujące na oszacowaniu skali możliwej do wykorzystania przestrzeni zostały wykonane dla krajów UE-15 w latach 90-tych . Były to oszacowania dość konserwatywne (np. Niemcy produkują obecnie więcej energii niż ówcześnie szacowany potencjał, czyli rzeczywisty potencjał rynkowy przekroczył wcześniej oceniony potencjał techniczny), niemniej dla większości krajów UE w ciągu 15 lat od oszacowania nie udało się osiągnąć poziomu wyższego niż 20% wykorzystania potencjału. Jednak główny przyrost jego wykorzystania nastąpił w ciągu ostatnich kilku lat, wraz z upowszechnieniem się technologii elektrowni wiatrowych o mocach powyżej 1 MW. Np. Hiszpania powiększyła stopień wykorzystania potencjału z 10% w roku 2002 do 28% w roku 2006 . Przyjmując zatem, że rozwój energetyki wiatrowej w Polsce będzie bazował na najnowszych dostępnych technologiach, wydaje się możliwe wykorzystanie potencjału lądowego na poziomie 30% do roku 2020, co oznacza produkcję roczną 113 173 TJ i odpowiadająca jej moc zainstalowaną 14,7 GW. Nieco trudniej jest ocenić potencjał rynkowy energetyki wiatrowej na morzu. Ze względu na znacznie większą przeciętną skalę projektów wykorzystanie potencjału zależy tu od decyzji strategicznych i politycznych, a także zaangażowania kluczowych inwestorów i operatora sieci elektroenergetycznej. Ponadto pierwsze projekty mają zwykle charakter pilotażowy i demonstracyjny, stanowiąc dopiero bazę do realizacji projektów w pełni komercyjnych. Uwzględniając obecny stan zaawansowania rozważanych projektów na morzu oraz uwarunkowania proceduralne i infrastrukturalne można ocenić, że do roku 2020 istnieje szansa wykorzystania do 10% potencjału technicznego, co oznacza produkcję 6 740 TJ energii (550 MW mocy zainstalowanej, w praktyce jedna duża morska farma wiatrowa). Ze względu na przyjętą metodę szacowania potencjału, ostre ograniczenia środowiskowe (o 42% powierzchni) oraz ekonomiczne (o 95%) zdominowały ograniczenia infrastrukturalne rozumiane głównie jako możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Wykorzystanie całkowitego potencjału rynkowego i wzrost mocy zainstalowanej do 15 GW do roku 2020 oznaczałoby, że moc zainstalowana energetyki wiatrowej stanowiłaby wówczas ok. 27% całkowitej mocy zainstalowanej, a produkcja energii elektrycznej z energetyki wiatrowej 16% zapotrzebowania na energię elektryczną brutto. W porównaniu z obecnym udziałem mocy elektrowni wiatrowych w systemie elektroenergetycznym Polski, wskaźniki te wydają się stosunkowo duże. Jednak już obecnie niektóre kraje intensywnie rozwijające energetykę wiatrową wykazują porównywalny jej udział w systemie (osiągnięty bez poważniejszych inwestycji sieciowych) i planują jego powiększenie (np. Hiszpania - obecnie ponad 20%, planowane ponad 50%, Dania - 23%, planowane 50%, Niemcy - planowane 39% ). Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że równocześnie ze wzrostem penetracji systemu krajowego przez energię wiatrową, kraje te planują z reguły udział w transeuropejskich inicjatywach rozwoju sieci elektroenergetycznych pod kątem optymalnej integracji energetyki wiatrowej. Trudno obecnie stwierdzić jakie inwestycje i zmiany byłyby niezbędne w polskim systemie elektroenergetycznym w celu osiągnięcia tak wysokiego stopnia udziału energetyki wiatrowej. Studium przygotowane przez Instytut Energetyki w Gdańsku w 2005 roku na zlecenie PSE Operator odnosi się tylko do rozwoju energetyki wiatrowej na terenach tzw. REW, obejmującego obszar Polski północnej i częściowo zachodniej, uwzględnia tez tylko ówczesny stan rozpatrywania wniosków o warunki przyłączenia do sieci. W szczególności stwierdza we wnioskach, że „Inwestycje sieciowe związane z przyłączeniem generacji wiatrowej 5250 MW powodują globalny wzrost ceny energii z farm wiatrowych o mniej niż 1%, przy założeniu 20 letniego okresu eksploatacji instalacji wytwórczych”. Należy jednak ocenić, że przyłączenie mocy zbliżonej do oszacowanego potencjału rynkowego byłoby dla operatorów systemu przesyłowego i dystrybucyjnego dużym wyzwaniem technicznym, wymagającym czasu na realizację i zaangażowania mimo wszystko znaczących środków finansowych. Jest to dodatkowe ograniczenie infrastrukturalne , które powoduje, że wykorzystanie potencjału ekonomicznego do poziomu wyższego niż zakładane 30%, choć teoretycznie możliwe i w kilku krajach zrealizowane, w Polsce do 2020 roku nie powinno nastąpić. Otrzymane wyniki sugerują możliwość znacznego przyrostu produkcji energii z elektrowni wiatrowych, zwłaszcza w zestawieniu z obecną znikomą mocą zainstalowaną oraz wykorzystaniem potencjału na poziomie 0,22%. Niemniej jednak do podobnych wniosków prowadzą inne prace, jak np. oszacowania PSEW, bazujące nie tylko na bilansie przestrzeni, ale także na porównaniach z rozwojem energetyki wiatrowej w innych krajach oraz na możliwym bezpiecznym poziomie generacji wiatrowej w krajowym systemie elektroenergetycznym. Obliczenia te pośrednio potwierdzają także informacje podane przez PSE Operator - w październiku 2007 roku uzgodniono warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej dla 3 256 MW mocy zainstalowanej, a dla dalszych 23 081 MW wydano zakresy i warunki przygotowania ekspertyz wpływu na KSE. Oznacza to, że podjęte zostały wstępne prace nad projektami obejmującymi ok. 50% potencjału technicznego energetyki wiatrowej (ponad 26 GW). Jest rzeczą oczywistą, że jakość przygotowywanych projektów jest bardzo zróżnicowana i znaczna część z nich nie została umieszczona w optymalnych lokalizacjach i nie zostanie zrealizowana ze względów technicznych lub ekonomicznych. Niemniej skala działań deweloperskich potwierdza, że zidentyfikowane lokalizacje szczegółowe dla farm wiatrowych zbliżają się do rzędu wielkości potencjału technicznego, a ich wykorzystanie zależy od warunków rynkowych i skali barier rozwojowych dla energetyki wiatrowej. Rozmieszczenie przestrzenne przygotowywanych projektów wskazuje, że zgodnie z przyjętymi w niniejszej pracy założeniami zainteresowanie inwestorów koncentruje się na obszarach o potencjalnie najlepszych warunkach wiatrowych. W ostatnich miesiącach notuje się także zwiększone zainteresowanie rozwijaniem projektów farm wiatrowych na morzu, jednak są to jak dotąd jedynie wstępne rozważania, bez wiążących decyzji inwestycyjnych. Należy również podkreślić fakt, że powyższe oszacowania potencjału technicznego zostały wykonane w oparciu o metodykę stosowaną powszechnie na świecie do oszacowań potencjału na skalę kraju (metodą top-down), przy uwzględnieniu dość ostrych ograniczeń środowiskowych. Ostateczny potencjał inwestycyjny zależy jednak od indywidualnych decyzji inwestorów, którzy nie zawsze wybierają teoretycznie optymalne lokalizacje. Ponadto podejście top-down w przypadku energetyki wiatrowej nie daje możliwości pełnego i realistycznego uwzględnienia zasad zrównoważoności środowiskowej. Staje się to możliwe dopiero przy podejściu typu bottom-up, gdzie ostateczna przestrzeń dostępna w kraju dla produkcji energii z wiatru jest sumą przestrzeni dostępnej w każdej gminie (zdefiniowanej w miej scowym planie zagospodarowania przestrzennego przy uwzględnieniu istotnych uwarunkowań lokalnych). Niestety przy obecnym stanie planowania przestrzennego oraz braku planów rozwoju energetyki wiatrowej tego typu podejście było niemożliwe do zastosowania w niniejszej pracy. Znane są jednak przykłady samorządów, które podejmują indywidualne decyzje znacznie ograniczające możliwości inwestowania w energetykę wiatrową. Autorzy pracy zdają sobie więc sprawę, że wykorzystanie potencjału rynkowego i zainstalowanie do 2020 roku 15 GW elektrowni wiatrowych byłoby dla Polski dużym wyzwaniem technicznym, infrastrukturalnym, środowiskowym i ekonomicznym, ale jest to zadanie całkowicie realne do wykonania.

[ Komentarz dodany przez: claviceps: 2008-12-02, 16:48 ]
z powodu zmiany zasadniczego wątku dyskusji przeniosłem część postów do tematu o ociepleniu klimatu