PRZYRODA Strona Główna PRZYRODA
Forum dyskusyjne PRZYRODA to doskonale miejsce do wymiany informacji, poszerzania wiedzy, rozwiazywania problemow i wszystkiego co tylko zwiazane z przyroda i jej ochrona.

FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj

Poprzedni temat «» Następny temat
Mewy: srebrzysta, białogłowa i romańska
Autor Wiadomość
Tetrao 
zacietrzewiony


gko

Posty: 11964
Skąd: Bytom
Wysłany: 2004-07-17, 02:39   Mewy: srebrzysta, białogłowa i romańska

Rozpoznawanie osobników dorosłych Mewy srebrzystej Larus argentatus , Mewy białogłowej Larus cachinnans i Mewy romańskiej Larus michahellis


Mewa srebrzysta i białogłowa to najpospolitsze gatunki tzw. "dużych mew", które możemy spotkać w naszym kraju. Jeszcze niedawno mewa białogłowa była uwazana za podgatunek mewy srebrzystej, toteż w wielu starszych publikacjach z pewnocią jej nie znajdziecie.
Nowo wyodrębniony gatunek - mewa białogłowa - był przez długi czas znany z dwóch podgatunkow - L.c.michahellis i podgatunek nominatywny L.c.cachinnans. Obecnie w Polsce podgatunek michahellis uznano jako kolejny nowy gatunek i nazwano Mewą romańską Larus michahellis.
Jako że te trzy formy są w naszym kraju powszechnie spotykane, a nie zawsze rozpoznawane spróbuję przedstawić Wam najważniejsze cechy, które to ułatwią skupiając sie na osobnikach dorosłych czyli dalej ad.

Szata ad. czyli szata ostateczna
Szata ta występuje u ptaków dorosłych. Pierwszy raz pojawia się w czwartym roku życia ptaka, po przejciu w okresie letnio-jesiennym całkowitego pierzenia z 3. szaty wiosennej, choć niektóre osobniki uzyskują szatę ostateczną dopiero w 5. lub 6. roku życia. W tej szacie znikają wszystkie ciemne kreskowania z pokryw skrzydłowych, lotek i sterówek. Lotki 1. rzędu uzyskują swoje ostateczne ubarwienie. Pełne upierzenie zimowe jest kompletne zwykle najpóźniej na początku grudnia. Rozpoczęcie częciowego pierzenia głowy i tułowia do szaty godowej następuje już w połowie stycznia. U omawianych tutaj gatunków najistotniejsze różnice występują w ubarwieniu głowy, częci nieopierzonych oraz
rozkładzie plam barwnych na skrajnych lotkach 1. rzędu



MEWA SREBRZYSTA – Larus argentatus

Występowanie w Europie
Mewa srebrzysta jest obecnie znana wyłącznie z kontynentu europejskiego. Zamieszkuje tereny podbiegunowe od Półwyspu Kolskiego , calej Finlandii , bałtyckiego wybrzeża Szwecji, na całej długoci norweskiego wybrzeża Atlantyku, Danię, wybrzeże niemieckie, północną Polskę i kraje bałtyckie (podgatunek argentatus).
Na zachodzie lęgnie sie wzdłuż wybrzeży holenderskich, francuskich po zatokę Biskajską, wybrzeże Anglii, Irlandii , Wyspy Owcze, Szetlandy, wschodnią i zachodni? Islandię (podgatunek argenteus).
Całkowitą populację mewy srebrzystej w Europie szacuje się na 700.000 - 850.000 par.

Występwoanie w Polsce
W naszym kraju mewa ta gniazduje zaledwie 30 lat. Kolonizacja rozpoczęła się w 1968 roku na wybrzezu Słowinskim i trwa do dziś. Gatunek ten rozprzestrzenia sie wyraźnie w kierunku południowym (skrajnie: lubelszczyzna) a największe koncentracje występują na wybrzeżu bałtyckim i w Dolinie Środkowej Wisły. Obecny stan populacji lęgowej szacuje się na 2100-2200 par (ok 2,5% świat. popul.).
W kraju gniazduje podgatunek argentatus.


Rozmieszczenie lęgowe mewy srebrzystej Larus argentatus w Polsce




Kluczowe cechy rozpoznawcze ptaków ad.:
Sylwetka Duża masywna mewa, z krótkimi skrzydłami i grubym, masywnym dziobem. Potężniejsza niż mewa białogłowa i romańska.
Głowa -w szacie god. jednolicie biała, duża i okragła, czoło strome,
Płaszcz - czyli wierzchnia częć skrzydeł - jest zwykle zmiennie szary z charakterystycznym niebieskawym odcieniem czego brak u mew białoglowych i romańskich. Cemniejszy u populacji północnej, najjaniejsze na zachodnioeuropejskich wybrzeżach Atantyku (podgatunek argeteus).
Lotki I rz. - Skrzydła krótkie, za ogon wystają zwykle końce 3 lotek I rz. Lotka P10 posiada rozległ? biał? końcówke (zwan? lusterkiem). Rzadko występuje na niej czarna kropka na zewnętrznej chorągiewce, w skrajnych przypadkach tworząc nawet czarny pasek przedszczytowy. U niektórych osobników występują na P10-P8 tzw. "zatoki" , czyli różnie długie rozjanienia wewnętzrzenej chorągiewki zwężające się ku końcowi. P7 szare z czarnym grubym paskiem przedszczytowym oraz z wąską zatoką na wewnętrznej chorągiewce. P6 szara z czarnym paskiem przedszczytowym na wewnętrznej chorągiewce i mniejszym pasku na zewnętrznej. P5 zwykle cała szara, choć u 30% osobników może wystąpic niewielka przedszczytowa kropka. P4 szara, u 2% osobników zdarza się również tam małe zaciemnienie. Wszystkie lotki pierwszorzędowe mają na końcu białe kropeczki - tzw. perełki (większe w świeżym upierzeniu, mniejsze w startym, choć nigdy ich nie brakuje u dorosłych ptaków). Wzór na lotkach jest jednak bardzo zmienny i moze byc cechą rozpoznawczą tylko wtedy gdy widoczne sa inne wazne cechy diagnostyczne.


Typowy wzór na lotkach pierwszorzędowych u dorosłej mewy srebrzystej Larus argentatus
Widać duże "lustro" na końcu P10 i P9. Czerń jest intensywna na zewnętrznych lotkach a juz od P8 wyraĽnie się zwęża. U większoci osobników czerń kończy sie na P6, u niektórych występuje pojedyncza plamka na P5.


Dziób - gruby i poteżny, krótki o wyraĽnym podcięciu na żuchwie, barwy zółtej, występuje duża czerwona plama w okolicy podcięcia. Samiec ma dziób dłuższy i grubszy.
Oko - Tęczówka oka ogólnie bardzo jasna, żółtawa bądź biaława ! Obwódka oka żółta lub pomarańczowa, choć nigdy nie tak jakrawoczerwona jak u L. michahellis.
Nogi - Nogi są zazwyczaj szare, cieliste do intensywnie różowych. UWAGA! Populacja bałtycka zawiera również osobniki o żółtawych nogach, (tzw. forma "omissus", ktore moga byc mylone z Larus michahellis.
Nogi sprawiają wrażenie krótkich, a skok wydaje sie grubszy w porównaniu z L.cachinnans.


Dorosła mewa srebrzysta Larus argentatus w szacie godowej


Ptaki ad. w szacie godowej (styczeń - wrzesień)
Głowa czysto-biała . Od późnego stycznia do marca dziób staje sie pomarańczowo-żółty z intensywnie czerwoną kropką w podcięciu. Skok czasem staje się wtedy żółty, także u form pozabałtyckich! Starte końcówki lotek pierwszorzędowych powodują, że perełki wydaja się mniejsze, choć nigdy nie znikają zupełnie!

Ptaki ad. w szacie spoczynkowej (wrzesień - luty)
Na głowie gęste szare kreskowanie o zmiennej intensywnoci. U niektórych ptaków kreskowanie jest tak gęste i ciemne, że tworzy niemal kaptur, natomiast u innych drobne i nieliczne. Intensywnoć zakapturzenia może zmieniać się z wiekiem. Dziób blado-żółty z pomarańczową plamą w podcięciu, często z niewyraźnymi czarnymi plamami (przepaską) głównie na górnej szczęce, na wysokoci podcięcia. Już na początku stycznia niektóre osobniki argentatus mogą mieć czystobiałe głowy! Reszta cech jak w szacie god.


Dorosła mewa srebrzysta Larus argentatus w szacie spoczynkowej. Zwróćcie uwage na ciemny kaptur na głowie i jasne oko, nadające ptakowi groźny wygląd.




MEWA BIAŁOGŁOWA Larus cachinnans

Występowanie w Europie:
Pierwotnie gatunek ten zamieszkiwał tereny od Jeziora Bałchasz (Kazachstan) na wschodzie , wąskim pasem przez Jezioro Azowskie, północne wybrzeża Morza Kaspijskiego aż po środkową Ukraine i Morze Czarne na zachodzie. Obecnie w czasie ekspansji w kierunku zachodnim i północno zachodnim. Zaczyna kolonizować kolejne kraje Europy Środkowej, głównie w dużych systemach rzecznych - N Węgry, Białoruś , Czechy, S Niemcy (rzadko), Polska (najliczniej), oraz Rosja na północ od Moskwy.
Populacja rosyjska (razem z kazachską?) - 25.000 - 30.000 par. Sama Ukraina - 20.000 par.

Wystepowanie w Polsce:
Pierwsze lęgowe pary mewy białogłowej w Polsce stwierdzono w latach 1980. i od tego czasu następuje powolna kolonizacja naszego kraju przez ten gatunek, a główne lęgowiska znajdują się w południowej i środkowej częci kraju (Dolina Wisły Srodkowej i Gornej, zbiorniki zaporowe Śląska i Mazowsza). W okresie zimowym jest na południu kraju najliczniejszą mewą stanowiąc 90% zimującej populacji dużych mew. Szacunkowa lęgowa populacja tego gatunku w Polsce wynosi 230-240 par i wciąż rośnie (2001).


Rozmieszczenie lęgowe mewy białogłowej Larus cachinnans w Polsce




Kluczowe cechy rozpoznawcze ptaków ad.
Sylwetka: Bardziej długoskrzydła i długoszyja od mewy srebrzystej. O dłuższym i cienszym dziobie i dłuższych nogach.
Głowa: kształt głowy można okrelić „gruszkowatym” – szczyt glowy i czoło plaskie , schodzące łagodnie w dziób.
Płaszcz - Płaszcz mewy białogłowej jest tak samo jasny jak u mewy srebrzystej, a czasem nawet janiejszy, brak jednak błękitnego odcienia! W terenie nie ma praktycznie żadnej różnicy pomiędzy odcieniami płaszcza tych dwóch form.
Lotki I rz. - Skrzydła długie, u siedzącego ptaka poza ogon wystają zwykle końce czterech lotek pierwszorzędowych. W porównaniu z mewą romańską , mewa białogłowa ma znacznie więcej bieli a mniej czerni na lotkach pierwszorzędowych, a wzór zbliżony do mewy srebrzystej. Duża biała plama na końcu P10 oraz mniejsza przedzielona czarnym paskiem przedkońcowym na P9. U populacji zachodniej - tzw. formy 'ponticus' (w tym i polskiej) przeważają osobniki o długich zatokach na lotkach P6-8, co z daleka sprawia wrażenie janiejszego skrzydła. U mew białogłowych zawsze występują czarne plamy przedkońcowe na P5 i P6, które rozchodzą się zwykle na obydwie chorągiewki (u srebrzystej, jeżeli w ogóle występują to zwykle na jednej chorągiewce).


Typowy wzór na lotkach pierwszorzędowych u dorosłej mewy białogłowej Larus cachinnans.
Skrzydło wyraźnie rozjaśnione przez długie jasne zatoki na wewnętrznych chorągiewkach lotek pierwszorzędowych. Widać też duże lustro na P10, a na P5 jest wyraźny pasek przedszczytowy, czego brak u srebrzystej.



Dziob- Dziób doć długi i wąskibladożółty z niewielką, rozmytą czerwoną plamką bez wyraźnego podcięcia i ostro zakończony.
Oko- to główna cecha odróżniająca tą mewę od srebrzystej i romańskiej ! Oko małe, położone wyżej niż u mewy srebrzystej oraz wysunięte dalej do przodu. Tęczówka ogólnie ciemna, często jednolicie brunatna lub jasnobrązowa. W wielu przypadkach jasna i żółta lecz z ciemnymi plamami o różnej wielkoci i intensywnoci nakrapiania. Szczegóły takie widać jedynie z bardzo niewielkiej odległoci, a z daleka oko sprawia wrażenie jednolicie ciemnego. Obrączka powiekowa pomarańczowa lub czerwona, nigdy żółta.
Nogi - długie, często widać większą częć goleni. Skok również długi, sprawiający wrażenie cienkiego i delikatnego, Częć ptaków ma nogi jednolicie żółtawe lub bladożółte, okreslane czasem kolorem "trupim". Nie jest to jendak intensywna żółć jak u L.michahellis.


Dorosła mewa białogłowa Larus cachinnans



Ptaki ad. w szacie godowej: (kwiecień - sierpień)
Głowa biała. Oko ciemne Nogi jasnożółte, szarawe lub bladoróżowe.

Ptaki ad. w szacie spoczynkowej: (sierpień - kwiecień)
Głowa i spód ciała jednolicie czystobiałe. U niektórych osobników jedynie na karku występuje śladowe, ciemne, cienkie kreskowanie. Płaszcz szary, zbliżony odcieniem do mewy srebrzystej choć bez niebieskawego odcienia; bledszy od mewy romańskiej. Oczy ciemne. Dziób żółty z zielonkawym odcieniem, oraz często z czarnymi kropkami przedkońcowymi na górnej szczęce. Nogi szarawe z trupiobladym odcieniem (zielokawe lub żółtawe).


Mewa białogłowa ma w szacie zimowej jednolicie białą głowę, w odróżnieniu do mewy srebrzystej, u której widzimy wtedy gęste sztrychowanie w postaci kaptura. Zwróćcie też uwage na różnice w kolorze tęczówki oraz grubość dzioba.




MEWA ROMAŃSKA Larus michahellis

Występowanie w Europie :
Gatunek pierwotnie śródziemnomorski. Występuje na francuskim wybrzeżu Zatoki Biskajskiej, na wybrzeżu portugalskim , hiszpańskim, francuskim (Morze Śródziemne), włoskim, chorwackim, greckim (Morze Egejskie), oraz północnotureckim, bułgarskim i rumuńskim (Morze Czarne). Niewielki populacje utworzyły się również w głębi kontynentu - np. na podalpejskich jeziorach Szwajcarii, Włoch i Niemiec, a także lokalne populacje w Austrii, Słowacji i Polsce. Nieregularne lęgi stwierdzano także w Holandii i Wielkiej Brytanii.
Populacja europejska szacowana jest na 150.000 - 200.000 par.

Występowanie w Polsce:
Ptaki te obserwuje się sporadycznie na terenie całego kraju. Do lęgów dochodziło rzadko , najczęciej były to pary mieszane z mewą białogłową. Lęgi tego gatunku miały miejsce m.in. w Dolinie Górnej Wisły, nad zbiornikiem Jeziorsko, Nyskim i Mietkowskim.


Rozmieszczenie lęgowe mewy romańskiej Larus michahellis w Polsce



Kluczowe cechy rozpoznawcze ptaków ad.:
Sylwetka:Kolorystycznie bardziej podobna do mewy srebrzystej choć długoskrzydłość i długonogość jak u białogłowej. Charakterystyczne dla ptaków dorosłych są jaskrawo ubarwione częci nieopierzone (u cachinnans dużo bledsze)
Głowa: Okrągła, czolo strome. Bardziej "kwadratowy" profil głowy niż u mewy srebrzystej.
Płaszcz - W szatach ostatecznych płaszcz mewy romańskiej jest ciemniejszy niż u mewy srebrzystej i białogłowej, zbliżony odcieniem do ciemnych mew srebrzystych z północy, lecz nie tak niebieskawy.
Lotki I rz. Skrzydła długie, za ogon wystaja zwykle 4 lotki I rz. Lotki są bardziej czarne niż u pozostałych gatunków, bieli jest niewiele. Perełki na końcach lotek I rz. drobne (zależy od wytarcia upierzenia). Biały koniec najbardziej zewnętrznej lotki P10 jest często przedzielony czarnym prążkiem przedszczytowym i jest mniejszy niż u srebrzystej/białogłowej, a na drugiej skrajnej - P9 lotce niewielkie białe lusterko lub (częściej) jego brak. Na lotce P5 występuje zawsze szeroki czarny pas przedszczytowy (u srebrzystej jeżeli występuje jest węższy i ograniczony do zewnętrznej chorągiewki). W locie niemal zupełnie czarne lotki pierwszorzędowe i ciemniejsze lotki drugorzędowe tworzą od spodu wzór podobny jak u mewy żółtonogiej (graelsii)


Typowy wzór na lotkach pierwszorzędowych u dorosłej mewy romańskiej Larus michahellis
Czerń na lotkach jest bardzo rozległa i pozbawiona zatok jak u cachinnans przez co sprawia wrażenie dużego czarnego trójkąta na końcu skrzydła . Lustro na P10 wyraźnie przedzielone czarnym pasem przedszczytowym. Perełki na końcach lotek mniejsze niż u pozostałych dwóch gatunków. Czerń na skrzydle sięga aż do P5 a czasem też do P4 w postaci kropki na zewnętrznej chorągiewce.


Dziob: Podobny do mewy srebrzystej - żółty z potężną czerwoną plamą w podcięciu, która często sięga aż górnej szczęki (nie zdarza się u srebrzystej)
Oko: tęczówka ciemnożółta czym przypomina mewe srebrzystą. Obrączka powiekowa jest pomarańczowa do krwistoczerwonej i gruba!
Nogi: Intensywnie żółte, wręcz jakrawe. Długie choć nie aż tak długie i smukłe jak cachinnans.


Dorosła mewa romańska Larus michahellis w szacie godowej


Ptaki ad. w szacie godowej: (grudzień - lipiec/sierpień)
Głowa biała. Białe perełki na lotkach starte do niewyraźnych plamek. Obrączka oczna czerwona. Plama na podcięciu krwistoczerwona, rozległa, często zachodzi na górną szczękę (co nie zdarza się u mewy srebrzystej). Nogi jaskrawo-żółte do pomarańczowych.


Ptaki ad. w szacie spoczynkowej: (sierpień - listopad/grudzień)
Głowa może być w okresie zimowym (głownie wrzesień-październik) słabo kreskowana, (głównie w rejonie oka , ucha oraz ciemienia) lecz nigdy kreskowanie nie tworzy kaptura obejmującego głowę i górną szyję, jak to często ma miejsce u mewy srebrzystej (Wyjątkiem jest podgatunek atlantis z Azorów i Wysp Kanaryjskich, który może mieć kaptur jeszcze rozleglejszy i gęstszy niż mewa srebrzysta). Głowa może byc też w zimie zupełnie biała jak u dorosłych mew białogłowych. Płaszcz szary, ciemniejszy niż u mewy srebrzystej i bez niebieskiego odcienia. Więcej czerni na szczycie skrzydła z drobniejszymi perełkami na końcach lotek i mniejszym lusterkiem na P10, (brak lustra na P9). Dziób blado-żółty , często z czarną przepaska przedkońcową.
Nogi żółte lub płowo-żółte, rzadziej kremowe. Ok 50% zachowuje jednak jaskrawą żółc nóg z okresu letniego.


Portret dorosłej mewy romańskiej Larus michahellis.
Zauważcie dużą czeroną plamę w podcięciu dzioba, która może wchodzić nawet na górną szczękę (cecha typowa). Oko jest jasne, obrzeżone zawsze czerwoną obrączką. Profil głowy nieco kwadratowy, czoło strome
_________________
Szymon Beuch
http://ptakislaska.pl/
Ostatnio zmieniony przez Tetrao 2006-10-26, 13:54, w całości zmieniany 23 razy  
 
 
 
Tetrao 
zacietrzewiony


gko

Posty: 11964
Skąd: Bytom
Wysłany: 2004-07-19, 01:54   

UWAGA ten wykład zostanie zmieniony wkrótce. Zarówno pod względem taksonomicznym, jak i merytorycznym :mrgreen:


Rozpoznawanie mew: srebrzystej (Larus argentatus) i białogłowej (Larus cachinnans ssp.) w szatach niedojrzałych (juv, 1 cy, 2 cy, 3 cy)

Rozpoznawanie dużych mew w szatach ostatecznych nie jest spraw? trudn? jeżeli wiemy na jakie cechy patrzeć i umiemy je właciwie odszyfrować. Niestety w wypadku szat niedojrzalych duze mewy w wielu przypadkach sa bardzo trudno rozroznialne, czasem wrecz nierozroznialne co wiaze sie z czestym nietypowym ubarwieniem.
Sprobuje wiec przedstawic krotka charakterystyke najwazniejszych i typowych cech diagnostycznych odrozniajacych dwa gatunki najpospolitszych dużych mew – srebrzystej i białogłowej.
W tym opisie skupie sie jedynie na szczegolach ubarwienia poniewaz takie cechy jak dlugosc nog i ksztalt dzioba sa analogiczne jak u ad. (wyklad poprzedni)

MEWA SREBRZYSTA Larus argentatus

JUV
Wygl?d ogólny: Ogólnie bardzo ciemna, z jednolicie brazowo przypruszona głowa, piersi? i brzuchem . Pióra barkówek i płaszcza sa ciemne w rodku z cienka jasniejsza obwodka co dodatkowo potęguje wrazenie ze mewa ta jest bardzo ciemna.
Lotki III rz. Najwazniejsza cecha u stoj?cego osobnika jest ubarwienie dobrze widocznych lotek III rz a cecha ta jest kluczowa i często jedyna w odróżnieniu mewy srebrzystej od białogłowej! Lotki te sa wewnatrz ciemnobrunatne a od zewnatrz zachodz? na nie jasne półkola ( u białogłowej jest to tylko cienki pasek wokól pióra, o czym niżej).
Barkowki/płaszcz :Ważna cech? jest stosunek ubarwienia barkówek do płaszcza – u mewy srebrzystej te dwie czesci sa jednolicie ubarwione, kontrastu brak.
W locie: wewnętrzne lotki pierwszorzędowe jasne, tworz? dobrze widoczne jasne „okienko” na tej częci skrzydła, wyraĽnie kontrastuj?ce z ciemnymi zewnętrznymi lotkami 1. rzędu i 2. rzędu.
Ciemny pas ogonowy zazwyczaj szeroki i rozmyty, pokrywy ogonowe i kuper intensywnie ciemno pr?żkowane!
Nogi cieiste,
Oko ciemne.
Dziób czarny

1 ZIMA
Wygl?d ogólnyWiększoć diagnostycznych cech takie jak u juv. Ciemne pióra płaszcza z szaty juv sa wymieniane na jasniejsze - z brunatnymi kreskami przystosinowymi i poprzecznymi pr?żkami na jasnoszarym tle; barkówki ubarwione podobnie, występuje więc na nich wyraĽny pr?żkowany wzór. Wiecej jasniejszych pior pojawia sie tez na korpusie i głowie.
Dziob nadal czarny.

2 ZIMA
Wygl?d ogólny:Głowa z reguły mocno i gęsto ciemno kreskowana. Często kreskowanie tworzy wręcz kaptur obejmuj?cy także kark i przód szyi. Spód, boki ciała i pokrywy podogonowe w różnym stopniu kreskowane, lecz z reguły nie s? czystobiałe. Płaszcz i barkówki generalnie szare, lecz z domieszk? pojedynczych piór immaturalnych, z br?zowym wzorem. Najczęciej tworzy się więc mozaika szarych i br?zowych piór.
Lotki IIIrz Na lotkach III rz charakterystyczny wzor jest drobniejszy i bardziej skomplikowany lecz nadal widoczny.
Dziób najczęciej ma jasny, cielistożółtawy koniec i nasadę. W okolicy podcięcia występuje zmiennej wielkoci czarniawa plama lub przepaska.
Oko:Tęczówka u większoci osobników jest już jasna – od jasnobr?zowej do niemal białawej.
Nogi cieliste lub szarawe.

3 ZIMA
Wygl?d ogólny: W tej szacie mewy s? już generalnie podobne do osobników dorosłych i z dalszej odległoci mog? omyłkowo zostać oznaczone jako ptaki dorosłe. Wierzch skrzydeł i ciała jest już prawie całkiem szary, jedynie na dłoni iloć czerni jest większa niż u osobników dorosłych i zachodzi także na pokrywy.
Lotki III rz. Sa juz najczesciej takie jak ad. nie posiadaja charakterystycznego wzoru, bedac nieuzyteczna cecha diagnostyczna.
Na ogonie często zauważalne s? resztki paska ogonowego, w postaci ciemnych plam na rodkowych sterówkach.
Dziób jeszcze nie jest w pełni wybarwiony i posiada czarny pas przedkońcowy.
Oko : Tęczówka jasna, biaława do żółtawej.
Nogi cieliste lub różowe.

.
MEWA BIAŁOGŁOWA Larus cachinnans cachinnans

JUV I 1 ZIMA
Wygl?d ogólny: W porównaniu z mew? srebrzysta bardzo jasna i bardziej kontrastowa! Głowa, szyja i pier w tej szacie (często też brzuch) s? z reguły dużo bielsze niż u typowych srebrzystych. Często s? one niemal zupełnie białe, a ciemniejsze plamki s? zauważalne jedynie na bokach ciała i z tyłu na nasadzie karku.
Płaszcz tez jest łuskowany choc ma dużo więcej szarej barwy niż u mew srebrzystych. Nowe pierwszozimowe pióra płaszcza i barkówek s? generalnie jasne i z reguły kontrastuj? ze złożonymi skrzydłami (szczególnie z okolic? nadgarstka, która często jest intensywnie ciemnobr?zowa). duże pokrywy maj? ciemne nasady i rozjaniaj? się aż do koloru białego przy końcu pióra, co tworzy w?ski lecz wyraĽny białawy pasek na złożonym skrzydle. Podobnie ubarwione s? rednie pokrywy, których końce tworz? często drugi jasny pas. Powoduje to wyrazny kontrast miedzy pokrywami a barkowkami, czego brak u mew srebrzystych!
Lotki III rz. s? ciemnobr?zowe z ostro odciętym białawym brzegiem, (u srebrzystych pas ten jest grubszy i wcina sie w glab piora regularnymi półkolami.)
W locie: Wierzch skrzydeł w locie wygl?da ciemniej niż u mewy srebrzystej – oprócz paska drugorzędowego występuje tu drugi mniej wyraĽny ciemny pasek dużych pokryw, a między nimi w?ski, białawy pas, tworzony przez białe zakończenia dużych pokryw. Pokrywy przedramienia s? ciemniejsze niż u argentatus, wskutek czego kontrast jest słabszy, a okienko na wewnętrznych lotkach I rz słabo zaznaczone.
Ogon w częci nasadowej jest czystobiały, niemal pozbawiony plamkowania, a pas ogonowy węższy, czarny.
Dziób jest najczęciej czarniawy, z różnej wielkoci rozjanieniem przy nasadzie; (moze byc caly czarny lub rozowy z czarna koncowka).U typowych osobników ciemny i smukły dziób mocno kontrastuje z biał? głow? o płaskim czole, co nadaje mewie białogłowej charakterystyczny wygl?d.
Oko: Tęczówka ciemna, kontrastujaca z biała głow?
Nogi cieliste lub szarawe.

2 ZIMA
Wygl?d ogólny: Głowa i spód ciała czystobiałe; nieliczne prazkowanie moze znajdowac sia na karku i na bokach ciała.
Płaszcz: Na płaszczu więcej szarosci charakterystycznych dla ptaka doroslego niz u mewy srebrzystej w analogicznej szacie. Duże pokrywy skrzydłowe ze skomplikowanym br?zowym wzorem na białawym tle i janiejszymi zakończeniami tworz?cymi jasny pasek, podobnie jak u ptaków w 1. szacie. ?rednie pokrywy często szarawe lub nawet czystoszare. Na złożonym skrzydle tworz? kontrast z małymi i dużymi pokrywami. Małe pokrywy ciemnobr?zowe, sprawiaj? wrażenie jednolicie ubarwionych. Takie rozne ubarwienie pokryw tworzy charakterystyczne kontrasty niespotykane u mew srebrzystych.
Spód skrzydeł jest bardzo jasny, bez ciemnego pr?żkowania pokryw.
Ogon: Kuper i nasada ogona białe. Czarny rozmyty pasek ogonowy.
Dziób: Ubarwienie dzioba bardzo zmienne. Przeważnie jest on u nasady rozjaniony, szarocielisty do szarożółtego, końcówka jest często jasna i występuje szeroki czarny pas przedkońcowy
Oko: Tęczówka zawsze jednolicie ciemna
Nogi cieliste lub szarawe.

3 ZIMA
Wygl?d ogólny: Głowa, spód ciała, ogon oraz płaszcz i barkówki jak u ptaków dorosłych. Zaznacza się jedynie bardziej intensywne kreskowanie na karku, kontrastuj?ce w widoczny sposób z biał? głow? i szarymi piórami płaszcza.
Pokrywy lotek I rz , male pokrywy i lotki z pojedynczymi brazowymi plamami. Na końcach lotek z czarnymi plamami wyraĽne białe perełki.
Dziób jasnożółty lub szarożółty. Na podcięciu występuje już czerwona plama, zawsze w poł?czeniu z czarn? przepaska o różnej wielkoci, tworz?c? najczęciej poprzeczny pr?żek przedkońcowy
Nogi cieliste lub szaroróżowe, jednak u częci osobników mog? też być żółtawe czyli jak u ad.
Mewa białogłowa w 3 zimie przypomina bardziej ptaki ad. niz mewa srebrzysta w tej szacie.

MEWA BIAŁOGŁOWA ("ADRIATYCKA") Larus cachinnans michahellis

JUV I 1 ZIMA
Wygl?d ogólny :
W 1. szacie zimowej michahellis ma przeciętnie bielsz? głowę (przez co kontrast z całym czarnym dziobem jest wyraĽniejszy), szyję i spód ciała.
Płaszcz: WyraĽny jest również kontrast między jasnym płaszczem (na którym jednak brak szarej barwy, tak charakterystycznej dla cachinnans) a ciemniejszymi pokrywami skrzydłowymi,
Lotki III rz. : u siedz?cego ptaka s? ubarwione podobnie jak u cachinnans – brunatne z w?skimi białymi brzegami.
W locie:Okienko na wewnętrznych lotkach I rz. jest u michahellis zaznaczone jeszcze słabiej niż u cachinnans co potwierdza jak wazna jest to cecha w rozroznianiu tych mew z mew? srebrzysta. W odróżnieniu od cachinnans, spód skrzydeł jest jednolicie ciemny (czasem ciemniejszy niż u argentatus), natomiast dużo bielsze kuper i pokrywy nadogonowe podobnie kontrastuj? z ciemnym pasem ogonowym.
Dziób i oko czarne.
Nogi bladoróżowe

2 ZIMA
Wygl?d ogólny: Głowa jest jasna jak u cachinnans. Bardzo słabo zaznaczone jest lusterko na wewnętrznych lotkach 1. rzędu i wyraĽny ciemny pas dużych pokryw.
Nogi: U częci osobników nogi s? już żółto wybarwione, co jest cech? diagnostyczn? dla tej formy w tej szacie.
Reszta cech jak cachinnans w 2 zimie.

3 ZIMA
W tej szacie brak jasnych cech diagnostycznych dla tego podgatunku. Pomocnym może być wyraĽnie ciemniejszy niż u argentatus i cachinnas odcień płaszcza oraz zdecydowanie większa iloć czerni na skrajnych lotkach 1. rzędu. Reszta jak u cachinnans. Najistotniejsze przy identyfikacji w tej szacie wydaj? się być cechy sylwetki!

Larus c. cachinnans 2 zima.jpg
Plik ściągnięto 46919 raz(y) 33,68 KB

L.cachinnans cachinnans 2 zima.jpg
Plik ściągnięto 46956 raz(y) 27,78 KB

Larus argentatus 1 zima .jpg
Plik ściągnięto 46920 raz(y) 34,93 KB

L. argentatus 1 zima.jpg
Plik ściągnięto 46920 raz(y) 33,77 KB

_________________
Szymon Beuch
http://ptakislaska.pl/
 
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Ten temat jest zablokowany bez możliwości zmiany postów lub pisania odpowiedzi
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Możesz załączać pliki na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  



I N F O R M A C J A
Forum Przyroda wykorzystuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas korzystania z naszych usług. Jeśli kontynuujesz przeglądanie naszej strony bez zmiany ustawień przeglądarki, oznacza to, że wyrażasz zgodę na użycie tych plików. Pamiętaj, że w każdej chwili możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki

© PRZYRODA.org | Noclegi Świerże Górne, Kozienice, Chinów - wysoki standard, niskie ceny!

phpBB by przemo  
POLECAMY
hwww.lto.org.pl

www.kuling.org.pl

www.kp.org.pl

www.nietoperze.pl



REKLAMA




.